Cytaty polskich poetów

Historia zaokrągla szkielety do zera.

Nie muszę czekać na pogodną noc, ani zadzierać głowy, żeby przyjrzeć się niebu.

Można nie kochać Cię - i żyć, ale nie można owocować.

Zobaczyłam ich z okna,
a kto patrzy z góry,
ten najłatwiej się myli.

Mogłam być sobą - ale bez zdziwienia,
a to by oznaczało,
że kimś całkiem innym.

Dziwna planeta i dziwni na niej ludzie. Ulegają czasowi, ale nie chcę go uznać.

Człowiek przez wysokie C kocha i zawsze kochać chce...

Obeznani w przestrzeniach
od ziemi do gwiazd,
gubimy się w przestrzeni
od ziemi do głowy.

Duszę się miewa.

Nie ma takiego życia, które by choć przez chwilę nie było nieśmiertelne.

...nie ma pytań pilniejszych od pytań naiwnych.

Posłuchaj jak mi prędko bije Twoje serce.

Mężczyzna miał poglądy – kobieta nadal tylko widzimisię, odpowiednikiem jego silnej woli był jej babski upór, a jego przezorności – jej wyrachowanie, a w sytuacjach, w których mężczyznę zwano taktykiem, kobieta pozostawała intrygantką.

Umrzeć, tego nie robi się kotu.
Bo co ma począć kot
w pustym mieszkaniu...

Już zbyt wiele się stało,
co się stać nie miało,
a to, co miało nadejść,
nie nadeszło.

Żyjemy dłużej,
ale mniej dokładnie
i krótszymi zdaniami.

Życie, choćby i długie, zawsze będzie krótkie.

Nie ma rozpusty gorszej niż myślenie.

Każdy przecież początek
to tylko ciąg dalszy,
a księga zdarzeń
zawsze otwarta w połowie.

Kiedy wymawiam słowo Przyszłość,
pierwsza sylaba odchodzi już do przeszłości.

Kiedy wymawiam słowo Cisza, niszczy ją.

Kiedy wymawiam słowo Nic,
stwarzam coś, co nie mieści się w żadnym niebycie.