Cytaty francuskich pisarzy

Cnoty, panie studencie nie da się dzielić na kawałki: albo jest, albo jej nie ma.

W każdej kwestii możemy być sądzeni jedynie przez równych sobie.

Skromne i niepokaźne kwiaty, rozwijające się w dolinach umierają może, gdy przesadzić je nazbyt blisko niebios, w rejony, gdzie zbierają się burze, a słońce pali.

Poezja, malarstwo, urocze igraszki wyobraźni mają do umysłów wyższych nie ulegające przedawnieniu prawa.

Lotność umysłu i umiejętność prowadzenia wdzięcznej rozmowy są albo darem naturalnym, albo owocem edukacji rozpoczętej w kołysce.

Burze i cierpienia spotykane na wyżynach oszacują tylko duchy szlachetne, tam zamieszkujące.

Ten, kto tak bardzo podoba się wszystkim – nie podoba się nikomu, a najgorszą z wad jest nie mieć żadnej.

Traf jest największym powieściopisarzem świata.

Społeczeństwo francuskie miało być historykiem, ja miałem być tylko sekretarzem.

Miłość woli zazwyczaj kontrasty niż podobieństwa.

Kiedy kobieta kocha, przebacza wszystko, nawet zbrodnie; kiedy nie kocha, nie przebacza niczego, nawet cnót.

Każdy ma prawo burmistrzować w swoim domu.

Inteligencja zabiła wszystko!

Czuć, kochać, cierpieć, poświęcać się, będzie zawsze treścią życia kobiety.

Zwięzłość słowa rodzi szerokość myśli.

Wszystkie uczucia w tym są szczególne, iż wierzymy, że tylko my je odczuwamy.

Wspomnienie jest jedynym rajem, z którego nikt nas nie może wypędzić.

Nadzieja jest najcenniejszą towarzyszką życia.

Kto wierzy w obecność dobra w drugim człowieku, rozbudza je w nim.

Kto chce kochać ludzi, musi mocno nienawidzić to, co ich zniewala.