Cytaty francuskich pisarzy

Talent, to istota duchowa, która, jak wszystkie żywe stworzenia, w dziecięctwie skłonna jest do chorób.

Wielki pisarz jest męczennikiem, który nie umrze, oto wszystko.

Społeczeństwo odtrąca talenty niezupełne, jak natura uprząta istoty słabe lub niedokształcone.

Poeci wolą raczej chłonąć wrażenia niż wchodzić w innych, aby studiować mechanizm uczuć.

Nie można wydrzeć miłości z serca, tak jak się wyrywa ząb.

Nie można być wielkim człowiekiem tanim kosztem.

Kiedy kobieta dojdzie do tego, iż żałuje swej słabości, przeciąga niby gąbką po całym życiu, aby wymazać zeń wszystko.

Geniusz skrapia swoje dzieła własnymi łzami.

Dziennikarstwo to piekło, otchłań, niesprawiedliwości, kłamstwa, zdrady, której nie można przejść i z której nie można wyjść czystym, chyba mając za przewodnika, jak Dante, boski laur Wergilego.

Człowiek z głową, raz zyskawszy punkt zaczepienia, dochodzi do wszystkiego, kiedy sam zechce!

Człowiek dochodzi do czegoś jedynie pod żelazną ręką konieczności.

Cierpienie daje wielkość wszystkiemu.

Skąpstwo zaczyna się tam, gdzie ubóstwo się kończy.

Trzeba wszystko ważyć, aby wszystko zdobyć.

Diament nie zna swej wartości.

Egoizm żre wszystkie sfery społeczne.

Czas to jedyny kapitał ludzi, którzy mają za cały majątek swą inteligencję.

Sprawiedliwość jest to istota teoretyczna, wcielona w zbiór indywiduów zmieniających się bez ustanku, których dobre intencje i pamięć są, jak one, niezmiennie wędrowne.

Prawodawca sili się wszystko skupić w państwie, jak gdyby ono mogło działać.

Im życie bardziej nikczemniejsze tym więcej człowiekowi zależy na nim; jest ono wówczas protestem, ciągłą zemstą.