Romeo i Julia

Pochodnie nocy już się wypaliły,
I dzień się wspina raźnie na gór szczyty,
Chcąc żyć, iść muszę lub zostając umrzeć.

Tu sobie stałą założę siedzibę Gdy z tego ciała znużonego światem otrząsnę jarzmo gwiazd zawistnych. Oczy spojrzyjcie po raz ostatni, Ramiona po raz ostatni zegnijcie się w uścisk A wy po dwoje tchu zapieczętujcie pocałowaniem akt sojuszu ze śmiercią

Romeo! Czemuż ty jesteś Romeo? Wyrzecz się swego rodu, rzuć tę nazwę! Lub jeśli tego nie możesz uczynić, To przysiąż wiernym być mojej miłości, A ja przestanę być z krwi Kapuletów.

Śmierć co wyssała miód twego, wdzięków twoich zatrzeć nie zdołała jeszcze

Duszę mam w mroku, więc będę niósł światło.

Lecz żaden smutek nie przeważy radości,
którą niesie krótka chwila
spędzona przy niej.

Kto umie czekać, wszystkiego się doczeka.

OJCIEC LAURENTY
Szaleni są więc głuchymi, jak widzę.

ROMEO
Jak mają nie być, gdy mądrzy nie widzą.

Nasz smutek będzie dla nas kiedyś
miłym wspomnieniem.

Lecz cicho! Co za blask strzelił tam z okna!
Ono jest wschodem, a Julia jest słońcem!
Wnijdź, cudne słońce, zgładź zazdrosną lunę,
Która aż zbladła z gniewu, że ty jesteś
Od niej piękniejsza.

Tak, bracie, płomień spędza się płomieniem,
Ból dawny nowym leczy się cierpieniem(…)

Zdradne są kroki za śpiesznie podjęte.

Znienawidzony, choć już ukochany...Nieznany wcześniej, zbyt późno poznany.
Amor przybiera postać dręczyciela, każąc miłować mi nieprzyjaciela...

Zbyt ona piękna, zbyt mądra zarazem. Zbyt mądrze piękna stąd istnym jest głazem.

,,To źle, że miłość, choć ślepa i głucha,
Idzie, gdzie zechce i czego chce słucha.

Gwałtownych uciech i koniec gwałtowny;
Są one na kształt prochu zatlonego,
Co wystrzeliwszy gaśnie. Miód jest słodki,
Lecz slodycz jego graniczy z ckliwością
I zabytkiem smaku zabija apetyt.
Kochaj więc umiarkowanie; zbyt skwapliwy
Tak samo spóźnia się jak zbyt leniwy.

Czym jest nazwa? To, co zwiemy różą, pod inną nazwą równie by pachniało.

Drwi z blizn, kto nigdy nie doświadczył rany.

Ślepym w miłości ciemność jest najmilsza.

Próżno szukać takiego, co nie chce być znaleziony.