Cytaty Francuzów

Kiedy kobieta dojdzie do tego, iż żałuje swej słabości, przeciąga niby gąbką po całym życiu, aby wymazać zeń wszystko.

Geniusz skrapia swoje dzieła własnymi łzami.

Dziennikarstwo to piekło, otchłań, niesprawiedliwości, kłamstwa, zdrady, której nie można przejść i z której nie można wyjść czystym, chyba mając za przewodnika, jak Dante, boski laur Wergilego.

Człowiek z głową, raz zyskawszy punkt zaczepienia, dochodzi do wszystkiego, kiedy sam zechce!

Człowiek dochodzi do czegoś jedynie pod żelazną ręką konieczności.

Cierpienie daje wielkość wszystkiemu.

Skąpstwo zaczyna się tam, gdzie ubóstwo się kończy.

Trzeba wszystko ważyć, aby wszystko zdobyć.

Diament nie zna swej wartości.

Egoizm żre wszystkie sfery społeczne.

Czas to jedyny kapitał ludzi, którzy mają za cały majątek swą inteligencję.

Sprawiedliwość jest to istota teoretyczna, wcielona w zbiór indywiduów zmieniających się bez ustanku, których dobre intencje i pamięć są, jak one, niezmiennie wędrowne.

Prawodawca sili się wszystko skupić w państwie, jak gdyby ono mogło działać.

Im życie bardziej nikczemniejsze tym więcej człowiekowi zależy na nim; jest ono wówczas protestem, ciągłą zemstą.

Cnoty, panie studencie nie da się dzielić na kawałki: albo jest, albo jej nie ma.

W każdej kwestii możemy być sądzeni jedynie przez równych sobie.

Skromne i niepokaźne kwiaty, rozwijające się w dolinach umierają może, gdy przesadzić je nazbyt blisko niebios, w rejony, gdzie zbierają się burze, a słońce pali.

Poezja, malarstwo, urocze igraszki wyobraźni mają do umysłów wyższych nie ulegające przedawnieniu prawa.

Lotność umysłu i umiejętność prowadzenia wdzięcznej rozmowy są albo darem naturalnym, albo owocem edukacji rozpoczętej w kołysce.

Burze i cierpienia spotykane na wyżynach oszacują tylko duchy szlachetne, tam zamieszkujące.