Cytaty i aforyzmy ❤ Ulubione (0) Kategorie Autorzy Profesje Narodowości Najlepsze Cytaty losowe Szukaj

Cytaty o człowieku, ludziach

Strona numer 28

Jest w nas jednocześnie życie i śmierć, jawa i sen, młodość i starość – wzajemnie się zmieniają.

Daj człowiekowi rybę, a zostanie nakarmiony na jeden dzień; naucz go jak łowić ryby, a nakarmisz go na całe życie.

Odpowiedz głupcowi zgodnie z jego głupotą.

Gdyby ludzie posiadali mądrość, która jest w takim samym stosunku do postaci człowieka, jak wzrok do oka, nie wyrządziliby żadnej krzywdy sobie ani innym; bo poznanie prawdy usuwa nienawiść i kłótnie, zapobiega wzajemnym urazom.

Wszystkie wady i grzechy człowieka wynikają z substancji ciała, a nie z jego formy, podczas gdy wszystkie jego zasługi wynikają wyłącznie z jego formy.

Podczas gdy jeden człowiek może sam odkryć pewną rzecz, drugi nigdy nie jest w stanie tego zrozumieć, nawet jeśli jest przez długi czas nauczany za pomocą wszelkich możliwych wyrażeń i metafor; jego umysł w żaden sposób nie może tego pojąć, jego zdolności są do tego niewystarczające.

Kiedy człowiek posiada dobre, zdrowe ciało, które go nie obezwładnia ani nie zakłóca w nim równowagi, posiada boski dar. Krótko mówiąc, dobra konstytucja ułatwia panowanie duszy nad ciałem, ale nie jest niemożliwe pokonanie złej konstytucji poprzez trening.

Aż nazbyt często można usłyszeć, że ilekroć ludzie mówią o Bogu, głoszą posuniętą do najdalszych granic skromność, ale potem używają imienia tego Boga, by tyranizować własnych braci.

Ludzie potrzebują sztuki, ponieważ odnajdują w niej siebie.

W ludziach, którzy unikają zabijania tylko dlatego, że „Bóg tak powiedział”, jest coś mocno niepokojącego i niebezpiecznego. Motywem ich działania jest raczej posłuszeństwo niż współczucie.

Moralność, sztuka, duchowość i kreatywność to uniwersalne ludzkie zdolności tkwiące w naszym DNA.

Ludziom zawsze dużo lepiej wychodziło wynajdywanie narzędzi niż ich mądre używanie.

Homo sapiens ma to do siebie, że po prostu z natury trudno go zadowolić. Ludzkie szczęście w mniejszym stopniu zależy od obiektywnych warunków niż od naszych oczekiwań.

Ludzie wciąż mają różne religie i tożsamości narodowe. Gdy jednak mowa o sprawach praktycznych – jak buduje się państwo, gospodarkę, szpital albo bombę – okazuje się, że niemal wszyscy należymy do tej samej cywilizacji.

Narracja, która ignoruje prawie całą oś czasu, cały kosmos, Wielki Wybuch, fizykę kwantową i ewolucję życia, jest co najwyżej śmiesznie maleńką częścią prawdy. A jednak ludzie jakoś potrafią nic poza nią nie widzieć.

Ludzie myślą raczej za pomocą opowieści, a nie faktów, liczb czy równań. Im ta opowieść prostsza, tym lepiej.

Ludzie boją się, że ktoś ich zamknie w jakimś pudełku, ale nie zdają sobie sprawy, że już są w nim uwięzieni – tym pudełkiem jest ich własny mózg. On z kolei jest zamknięty w większym pudełku – w ludzkim społeczeństwie z jego niezliczonymi fikcjami.

Kto dąży do władzy, w pewnym momencie będzie musiał szerzyć fikcje. Kto dąży do prawdy o świecie, w pewnym momencie będzie musiał wyrzec się władzy. (…) Ludzie jako gatunek wolą władzę od prawdy.

Coraz liczniejsza rzesza uczonych postrzega kultury jako swego rodzaju infekcję bądź pasożyta umysłu, a ludzi jako ich nieświadomych żywicieli.

Większość ssaków opuszcza macicę niczym wydobywające się z pieca szkliwione gliniane naczynie - każda próba przemodelowania zakończy się zadrapaniem lub pęknięciem. Ludzie natomiast wychodzą z łona niczym stopione szkło z tygla. Można ich kształtować, rozciągać i modelować z zaskakującą swobodą. To dlatego dziś możemy uczyć dzieci tak, by wyrastały na chrześcijan albo buddystów, kapitalistów bądź socjalistów, zwolenników wojny czy też pacyfistów.