Cytaty i aforyzmy ❤ Ulubione (0) Kategorie Autorzy Profesje Narodowości Najlepsze Cytaty losowe Szukaj

Cytaty katastroficzne, pesymistyczne Olgi Tokarczuk

Zobacz cytaty katastroficzne, pesymistyczne, zobacz wszystkie cytaty Olgi Tokarczuk

Olga Tokarczuk (ur. poniedziałek, 29 stycznia 1962) żyje już od 64 lat, 6 miesięcy i 12 dni

Zobacz wypowiedzi innych osób o Olgdze Tokarczuk

Książki Olgi Tokarczuk:

Anna In w grobowcach świata • Bieguni • Czuły narrator • Dom dzienny, dom nocny • E.E. • Empuzjon • Gra na wielu bębenkach • Gra na wielu bębenkach. 19 opowiadań • Księgi Jakubowe • Lalka i perła • Moment niedźwiedzia • Nadzieja • Opowiadania bizarne • Ostatnie historie • Podróż ludzi Księgi • Prawiek i inne czasy • Profesor Andrews w Warszawie. Wyspa • Prowadź swój pług przez kości umarłych • Szafa • Zgubiona dusza

Polska się nie odważyła przyjąć uchodźców, w związku z tym na ulicach jest biało. Wszyscy wyglądają tak samo, wszyscy mówią tym samym językiem. Polska w tej chwili skazuje siebie jakby na takie bycie pasywnym świadkiem tych dużych procesów cywilizacyjnych, które nadchodzą. Nie wchodząc w ten nurt, jesteśmy jeszcze bardziej głusi, jeszcze bardziej niemi i niewiele widzimy. To jest straszne.

Ograniczenie umysłowe i okrucieństwo ludzkie nie zna granic.

Gdyby przyjrzeć się porządkowi świata od tej strony, łatwo można zauważyć, że żyjemy w dziwnym ustroju - oto powstało coś w rodzaju nowego systemu klasowego: u władzy są psychopaci, narzucający swą hierarchię wartości całkowicie od nich odmiennym wrażliwym neurotykom, którzy w świecie tych pierwszych czują się wyobcowani i nie dają sobie w nim rady, a zatem właściwie nie mają szans, by upomnieć się o swoje.

(...) na początku czasu Bóg zniszczył się sam w ogromnym wybuchu i czas był miarą jego rozpadu, i (...) wszyscy jesteśmy kawałkami boskiego ciała, które wciąż umierają, jak wszystko wokół. Naszym zbawieniem jest nieistnienie.

Świat umiera, a my nawet tego nie zauważamy. Nie zauważamy, że świat staje się zbiorem rzeczy i wydarzeń, martwą przestrzenią, w której poruszamy się samotni i zagubieni, miotani czyimiś decyzjami, zniewoleni niezrozumiałym fatum, poczuciem bycia igraszką wielkich sił historii czy przypadku. Nasza duchowość zanika albo staje się powierzchowna i rytualna. Albo po prostu stajemy się wyznawcami prostych sił – fizycznych, społecznych, ekonomicznych – które poruszają nami, jakbyśmy byli zombi. I w takim świecie rzeczywiście jesteśmy zombi.