Strona numer 17
Wszystko ci, bracie, pójdzie jak należy,
Żyć się nauczysz, gdy w siebie uwierzysz.
To co ja wiem, może wiedzieć każdy. Moje serce mam ja tylko.
Prostokąt obrysujcie w darni.
Zamiast pałacu domek ciasny –
Koniec żałosny, ale własny.
Jam częścią tej siły, która wiecznie zła pragnąc, wiecznie dobro czyni.
Przystojny i przepięknie zbudowany wydawał się ideałem ludzkiej doskonałości.
Wszystko ułożyłoby się znakomicie, gdyby można było rzecz powtórzyć.
Ten jest najszczęśliwszy z ludzi, kto koniec życia umie powiązać z jego początkiem.
Świat idzie naprzód tylko dzięki tym, którzy się temu sprzeciwiają.
Potykając się można zajść daleko; nie wolno tylko upaść i nie podnieść się.