Cytaty francuskich pisarzy

Sztuka jest zaiste nie chlebem, lecz winem życia.

Szczęściem jednego człowieka jest drugi człowiek.

Piekło to inni.

Zamiarem człowieka XX wieku, jest stać się bogiem.

Odrzucanie zasad to także zasada.

Nie można całe życie uważać za idiotyzm wszystkiego, co robią komuniści, i jednocześnie przykładać do tego rękę.

Małżeństwo – w wielu wypadkach długoletni podwójny areszt bez okresu próbnego i odroczenia kary, zaostrzony przez post i wspólne legowisko.

Wolność polega na tym, aby śmiało rozpatrywać każdą sytuację w jaką wpakuje nas życie i brać na siebie wszelką wynikłą stąd odpowiedzialność.

Żyd to człowiek, którego inni uważają za Żyda.

Ludzie żyjący w społeczeństwie nauczyli się postrzegać siebie w lustrach, tak, jak są postrzegani przez swych przyjaciół. Ja nie mam przyjaciół. Czy dlatego moje ciało jest całkiem odsłonięte?

Kto bywa wychowywany dla epoki, jest gorszy niż epoka.

Kiedy widzi się, do czego doprowadziła współczesna medycyna, pytamy siebie mimo woli: ile pięter ma śmierć?

Jak duchowi nic nie jest za duże, tak dobroci nic nie jest za małe.

Humor nie jest darem ducha, lecz serca.

Faszyzmu nie wyróżnia liczba jego ofiar, lecz sposób ich zabijania.

Egzystencjalizm jest humanizmem.

Człowiek skazany jest na to, by być wolnym. Skazany, nie stworzył bowiem samego siebie, a mimo wszystko jest wolny. Kiedy już raz rzucony zostanie w świat, jest odpowiedzialny za wszystko, co robi.

Być może istnieją czasy piękniejsze, ale te są nasze.

Człowiek może był kiedyś dobry, ale z pewnością było to bardzo dawno.

Zniszczone, zatarte, upokorzone, zapędzone w kąt, przemilczane – wszelkie cechy dziecka przetrwały u człowieka pięćdziesięcioletniego. Najczęściej rozpływają się w cieniu, czatują; wystarczy chwila nieuwagi, żeby podniosły głowę i pod przebraniem weszły w pełne światło.