Cytaty amerykańskich pisarzy

Niewiele było zasad, którymi się kierował w życiu, ale jedna z nich głosiła, że zawsze trzeba mieć dobre układy ze swoją gospodynią; nigdy nie wiadomo, kiedy będziesz musiał poprosić o prolongatę komornego.

- Trawa ma ci dużo do powiedzenia, musisz tylko nauczyć się jej słuchać.

...choć wcale nie jestem z siebie z tego powodu dumny, to jestem dumny ze swej nieugiętej woli, że jednak to robię.

Becky słyszała go, lecz dźwięk docierał tylko do jej uszu, już nie do mózgu.

Czerń to brak światła, biel natomiast – to brak wspomnień, barwa pustej pamięci.

Dopiero dużo później miał okazję zastanowić się nad tym, jak gładko i szybko to poszło. Myśli, jakie w związku z tym go nawiedziły, nie należały do najprzyjemniejszych, nieodmiennie bowiem wywoływały z zakamarków mózgu obraz losu, bynajmniej nie ślepego, lecz wyposażonego w sokoli wzrok i zajmującego się mieleniem bezsilnych śmiertelników w ogromnych żarnach wszechświata na mąkę, z której następnie miał powstać jakiś tajemniczy chleb.

Świat był obłędnym morzem zapachów. Potrafił określić źródło każdego z osobna.

[...] nasza postawa wobec magii i czarodziejów w dużej mierze świadczy o naszej postawie wobec całego świata cudów, w jakim się znaleźliśmy.

Nic się nie działo. Zero. Dostrzegłem w tym ironię, a kto wie, może nawet morał? Od lat uciekałem od problemów rzeczywistego świata, kryłem się w Narnii własnej wyobraźni, a teraz rzeczywistość porosła zdumiewającą gęstwiną, czaiły się w niej stwory, niektóre zębate, szafa zaś nie chciała się przede mną otworzyć.

Moim skromnym zdaniem rzeczywiście nic się nie dzieje bez powodu, ale czy ten powód nam się podoba? Rzadko.

Ależ ty masz nasrane w tej głowie, Edgarze.

Medoc, jesteś tu?
Znowu chodziłam nocą podczas snu.
Kwiaty ruszają się pod kocem.

Przyspieszył on z pewnością proces pisania tej książki, chociaż w tym akurat momencie (deszczowy wieczór w październiku tysiąc dziewięćset dziewięćdziesiątego piątego) nawet w ogólnym zarysie daleka jest od zakończenia i mam pewne wątpliwości co do finału. Na tym jednak między innymi polega cały dreszczyk - obecnie pędzę przez gęstą mgłę, przyciskając pedał do dechy.
(Przedmowa - list do czytelnika).

Pokazują jej się motyle. Niemal zawsze tak jest, kiedy zasypia. Widzi wielkie czerwone i czarne motyle, otwierające w ciemności skrzydła. Przemknęła jej myśl, że je zobaczy, kiedy przyjdzie czas umierać. Trochę się tego boi.
Ale tylko trochę.

Potępienie?
Zbawienie?
Wieża.
(...) Słońce ciemnym różem zabarwiło niebo na wschodzie, gdy w końcu Roland, już nie ostatni krzyżowiec, lecz jeden z ostatnich rewolwerowców, zasnął i śnił swoje złe sny rozświetlane jedynym kojącym promykiem nadziei. Tam wyśpiewam wszystkie ich imiona!

Ona uśmiecha się do niego szeroko, a on myśli, jakie to głupie, żeby dziewczyna z patykami zamiast nóg uśmiechała się do czegokolwiek. Świat wydymał ją równo, z tyłu i z przodu, więc jak ona może się zdobyć choćby na lekki półuśmiech, nie mówiąc o uśmiechu całą gębą? Pewnie jest nawalona.

Tu-Tut stanowił postarzałą i wypłowiałą wersję Percy'ego Wetmore'a, faceta, który był zbyt delikatny, by samemu zabić i upiec grubego zwierza, za to uwielbiającego swąd spalenizny.

- Chodź, Dziki Billu. I popatrz na to od jaśniejszej strony. Będziesz miał co najmniej dwadzieścia cztery godziny, by zapamiętać, że nie wolno siadać plecami do drzwi i licytować, kiedy ma się na ręku tylko ósemki i asy.

Świat funkcjonował były o wiele sprawniej, gdyby wszyscy jego mieszkańcy pochodzili z dzieł literatury popularnej, pomyślał Thad. Ludziom w powieściach zawsze udaje się panować nad myślami, gdy przenoszą się gładko z jednego rozdziału do następnego.

Rzeczy mają więcej nazw, kiedy jesteś zaćpany. O wiele więcej nazw.