Cytaty amerykańskich pisarzy

Od wieków jedno pokolenie występowało przeciwko drugiemu, (...).

Nie odpowiedział, ale jego usta na jej wargach powiedziały więcej, niż zdołałyby słowa.

- Świetnie - powiedział Simon. - Może moja matka nie zdążyła zauważyć, że mnie nie ma. Jaka jest różnica czasowa między Alicante a Manhattanem?
- To ty masz matkę? - spytała ze zdumieniem Alinę.

Wokół niego wampiry też gapiły się w niebo, a ich białe twarze wyglądały w świetle księżyca jak kwiaty rozkwitające nocą.

- Oczywiście, że spytałem - warknął Alec. - Nie jestem głupi.
- Och, daj spokój. - odezwała się Isabelle, (...) - Czasami jesteś trochę głupi, sam wiesz.

Niewiele jest rzeczy potężniejszych od miłości rodzinnej.

Tak, tak, w Paryżu z tobą nie będe musiał zapominać.

(...) Będę miała tyle do napisania w swoim pamiętniku, kiedy wrócę do Adamantowej Cytadeli.

Żelazne Siostry prowadzą pamiętniki? - zainteresował się uprzejmie brat Zachariasz.

- Żartowałam. - Siostra Emilia sprawiała wrażenie rozczarowanej bratem Zachariaszem. - Czy Cisi Bracia mają jakieś poczucie humoru, czy to też wam zaszywając?

Kolekcjonujemy żarty typu ,,puk-puk, kto tam,"

Ożywiła się.
Serio? Masz jakieś ulubione?

Nie - odpowiedział brat Zachariasz. - To był żart.

Każda miłość jest ważna. Twoja miłość jest ważna. A dla niektórych ludzi ich miłość może być najważniejsza, ważniejsza od całego świata.

- Co to jest? - Wyprostowała się. - Jakiś demon? Raum? A może...
- Pudel miniaturka - odparł Julian, uśmiechając się półgębkiem. - Chyba nie jest uzbrojony - dodał, gdy Emma zmierzyła oskarżycielskim spojrzeniem coś, co z pewnością było małym pieskiem tulącym mordkę do szyby. - Prawdę mówiąc, jestem tego pewien.

- Tu chodzi o mnie, nie o ciebie - powiedziała do telefonu. Cristina pokazała jej kciuk uniesiony w geście aprobaty. - To ja mam dość ciebie. - Uśmiechnęła się promiennie, gdy Cristina złapała się za głowę. - Może znów będziemy po prostu przyjaciółmi? Co ty na to?

- Mamo - zaczął Alec, pocierając kark. - Po prostu nie chciałbym, żebyś musiała radzić sobie z pewnymi...niespodziewanymi sytuacjami. Max jest czarownikiem.
- Żartujesz - rzuciła Maryse. - Myślałam, że miał jakiś fatalny w skutkach wypadek z wiecznym piórem.

- Isabelle! – krzyknął Simon.(...)
- Simon, zamknij się! – wysyczała.
- Nie zamknę się! – ogłosił buntowniczo Simon. – Ty jesteś mą damą i zdobędę twoją
przychylność.
Isabelle złapała się za głowę.(...)
- Kocham cię i nie odejdę dopóki nie powiesz mi, że tez mnie kochasz!
- Powiedz mu, że go kochasz. – zawołała Helen. (...)
Kolejne okno otworzyło się tym razem nad nią i wychylił się Alec.
- Co się dzieje? – Jego spojrzenie wylądowało na Clary i reszcie, jego brwi ściągnęły
się w dezorientacji. – Co to? Wcześniejsze kolędowanie?
- Ja nie kolęduję – powiedział Simon. – Jestem Żydem. Znam tylko piosenkę o bąku.

- ...Lepiej nie patrz.
- Tak jak ty? Zamykasz oczy i udajesz, że nic się nie dzieje. Myślisz, że to wszystko nie prawda.

Nie jesteśmy naszymi rodzicami (...) Nie musimy ponosić ciężarów ich wyborów lub grzechów.

Strata była nieunikniona w miłości, ból to cena za szczęście, przed którą nie da się uciec.

Znienawidziłem samego siebie. to najgorsza rzecz, jaka może się komuś przytrafić.

Nieliczni zostają ocaleni, nikt nie zostaje oszczędzony.

Tapeta dyndała ze ściany w strzępach. Magnus mógł jedynie dostrzec to tu, to tam po kilka słów na pozostałych kawałkach: LITOŚCI, ŻAŁUJĄ, DIABELSKIE Ostatnie zdanie było jeszcze czytelne. Głosiło: NIECH BÓG ZLITUJE SIĘ NAD NASZYMI DUSZAMI. Poniżej, nienapisane krwią, lecz wycięte w tapecie, przez co Magnus podejrzewał, że zrobił to ktoś inny, było napisane: BÓG NIE LITUJE SIĘ I JA TAKŻE.

Staram się niczego nie traktować zbyt poważnie. Świat jest absurdalnym miejscem i branie go zbyt poważnie, oznaczało by klęskę. I wciąż trwam przy tej filozofii.