Cytaty amerykańskich pisarzy

Nie jest właściwym człowiekiem dla ciebie. Nie jest wystarczająco silny. Co rusz cię zawodzi i rozczarowuje. Wiem, że cię kocha, ale to nie wystarczy.

Kiedy ktoś przez tyle lat stanowi część twojego życia, usunięcie go przypomina odcięcie korzeni żywej roślinie.

Tak, ostatnią rzeczą, która ją obchodziła, było to, czy ludzie patrzą na chłopca i dziewczynę całujących się nad rzeką, podczas gdy Londyn, jego wieże, kościoły, mosty i ulice otaczały ich jak kiedyś, dawno temu. I czy Tamiza, która płynęła obok nich, spokojna i srebrna w popołudniowym blasku, pamięta noc sprzed lat, kiedy księżyc świecił jasno jak szyling na tego samego chłopca i tę samą dziewczynę, albo czy kamienie Blackfriars znają ślady ich stóp i myślą sobie, zachowując milczenie:
"Wreszcie koło zatoczyło pełny krąg".

Nie szukałem ognia, lecz me serce płonie. Lajlo, ta miłość jest nie z tej ziemi.

Błogosławiony niech będzie Anioł, źródło mojej siły, który uczy moje ręce wojny, a moje palce walki.

- Chciałem ci tylko powiedzieć, że nie zawsze musisz czuć się dobrze. Poprosiłem cię, żebyś został moim parabatai, bo cię potrzebowałem, ale ty też możesz mnie potrzebować. To - wskazał na swój run - oznacza, że jesteś moją drugą, lepszą połową i zależy mi na tobie bardziej niż na sobie. Pamiętaj o tym. Przykro mi, że nie zdawałem sobie sprawy, jak bardzo cierpisz. Wtedy tego nie dostrzegałem, ale teraz tak.
[...]
- Dzięki, że mnie dostrzegłeś.

Depresja i smutek to nie to samo.

Za każdym razem, kiedy go widzieli, rozpoznawali go i spodziewali się po nim różnych rzeczy. A on za każdym razem miał pustkę w głowie. Zupełnie jakby patrzył na kogoś, kto kopie w miejscu, o którym wie, że ukrył w nim coś cennego, kopie i kopie, aż zda sobie sprawę, że cokolwiek tam było, przepadło. Mimo to nadal kopie, bo sama myśl, że to utracił, jest zbyt okropna, a zawsze pozostaje jakaś nadzieja. Nadzieja. To on był zaginionym skarbem. To z nim wiązano nadzieje.

- A skoro już mowa o nadziei, widzieliście ten strzał Aleca? To mój chłopak.
~ Magnus Bane.

Mogłaby zamknąć oczy, udawać, że wszystko jest w porządku. Wiedziała jednak, że nie da się żyć z zamkniętymi oczami.

- To nie w porządku mieć sekrety!
- A kto powiedział, że świat jest w porządku?

- To nie jest demoniczny język, pajacu - warknął Matthew. - To łacina.

- Przebywałem w ciemności - powiedział cicho. - Nie było tam nic oprócz cieni i ja też byłem cieniem. Wiedziałem, że nie żyję, że wszystko się skończyło, wszystko. A potem usłyszałem twój głos. Usłyszałem, jak wymawiasz moje imię, i to sprowadziło mnie z powrotem.

Oczy Ty'a niespodziewanie wypełniły się łzami i poruszony Kit umilkł. Ty był Ty'em, nie płakał często, ale w tej chwili drżącymi dłońmi ocierał łzy. Gniew Kita ulotnił się w mgnieniu oka. Chciał podczołgać się do Ty'a, który kręcił głową i mamrotał coś półgłosem...
- Jestem.

Nie spocząć nigdy, nigdy już nie stanąć, dopóki śmierć nie zamknie moich oczu lub toast zemsty spełni ze mną los.

Liczyłem gwiazdy. Moim zdaniem warto sobie czasem wyznaczyć jakieś bezsensowne zadanie.

Dzieci są nudne ...Za to broń wręcz przeciwnie.

Kiedy masz dwanaście lat i tylko ty chronisz rodzinę przed unicestwieniem, nie uczysz się umiarkowania.

- Mâmân- zaprotestowała Cordelia- To tylko przyjaciel.
- Po co ci taki przystojny przyjaciel? To takie marnotrawstwo.

Nie ma na tym świecie lepszego sposobu na zabicie czasu niż zatracenie się na jakiś czas w ksiązkach.