Cytaty i aforyzmy ❤ Ulubione (0) Kategorie Autorzy Profesje Narodowości Najlepsze Cytaty losowe Szukaj

Cytaty o sobie

Strona numer 64

Wszystko, co potrafię, to być mną, ktokolwiek to jest.

Wszystkich wielkich wykonawców, których widziałem, których chciałem naśladować, łączyło jedno… spojrzenie. Coś w ich spojrzeniu mówiło: „Wiem coś, czego ty nie wiesz”. Ja też chciałem taki być.

Nie uznaję podziałów na białych i czarnych, prawicę i lewicę. Jest tylko dół, a dół jest bardzo nisko. Chcę iść do góry, nie przejmując się czymś tak trywialnym jak polityka.

Nie przyjmuję do wiadomości mitu Boba Dylana. Mity nie piszą piosenek…

I będę stać na oceanie, dopóki nie zacznę tonąć.

Wolałem, żeby ludzie uważali mnie za pijaka, zboczeńca, syjonistę, buddystę, katolika lub mormona niż za „Arcybiskupa Anarchii”.

Wiem, że są zespoły, które uważa się za zbawców rocka, ale moim zdaniem to tylko amatorzy, którzy nie mają pojęcia, skąd bierze się muzyka. Gdybym urodził się wtedy, kiedy oni, nigdy w życiu nie odważyłbym się zostać muzykiem. Prawdopodobnie zająłbym się matematyką. To mogłoby mnie interesować. Albo architekturą. Coś w tym stylu.

Szczyt mojej kariery? To ten moment, kiedy Elvis Presley nagrywa jedną z moich piosenek.

Chaos jest moim przyjacielem.

Ponieważ Dickens i Dostojewski, i Woody Guthrie opowiadali swe historie o wiele lepiej niż ja kiedykolwiek bym zdołał, zdecydowałem zatrzymać je dla własnego umysłu.

Poeta jest nagim człowiekiem. Kilku ludzi mówi, że ja jestem poetą.

Nigdy nie napisałem politycznej piosenki. Piosenki nie mogą uratować świata.

Lubię Amerykę, tak jak każdy. Muszę powiedzieć, że kocham Amerykę. Ale Ameryka będzie osądzona.

Nie nazywam siebie poetą, bo nie lubię tego słowa.

Bycie zauważanym może być ciężarem. Jezus dał się ukrzyżować, bo był zauważany. Więc ja często znikam.

Boże, cieszę się, że nie jestem mną.

Tak, chcę byś choć raz stanął w moich butach. Wiedziałbyś, jakie to irytujące cię zobaczyć!

Myślę o sobie przede wszystkim jako o poecie, dopiero później muzyku. Żyłem jak poeta i umrę jak poeta.

Ludzie żyjący w społeczeństwie nauczyli się postrzegać siebie w lustrach, tak, jak są postrzegani przez swych przyjaciół. Ja nie mam przyjaciół. Czy dlatego moje ciało jest całkiem odsłonięte?