Cytaty i aforyzmy ❤ Ulubione (0) Kategorie Autorzy Profesje Narodowości Najlepsze Cytaty losowe Szukaj

Anton Czechow cytaty

Anton Czechow (ur. niedziela, 29 stycznia 1860; zm. piątek, 15 lipca 1904) przeżył 44 lata, 5 miesięcy i 16 dni

Anton Pawłowicz Czechow to rosyjski pisarz nowelista ukraińskiego pochodzenia. Jest zaliczany do klasyków literatury rosyjskiej. Do jego najbardziej znanych dzieł zaliczają się m.in. dramaty „Wujaszek Wania”, „Trzy siostry” i „Wiśniowy sad”.

Książki Antona Czechowa:

(Anton Czechow) Opowiadania • (Anton Czechow) Syrena • Córa Albionu • Czarny mnich • Człowiek w futerale • Dramat na polowaniu • Historie zakulisowe czyli Anegdoty teatralne • Kameleon i inne opowiadania • Mewa • Nieciekawa historia • Opowiadania całkiem śmieszne • Opowiadania i opowieści. Wybór • Opowiadania wybrane. Tom I • Pawilon szósty • Pawilon szósty i inne opowiadania • Sala nr 6 • Straszna noc i inne opowiadania • Święta noc i inne opowiadania • Trzy opowieści • Trzy siostry

⇓ ⇓ pokaż więcej książek ⇓ ⇓

Strona numer 5

Żyć i nie wiedzieć, po co lecą żurawie, po co rodzą się dzieci, po co gwiazdy na niebie...Albo trzeba wiedzieć, po co się żyje, albo wszystko to fraszka, funta kłaków niewarte.

Pragnę, aby nasze żony, dzieci, przyjaciele, uczniowie kochali w nas nie nasze znane nazwiska, nie firmę, nie etykietę, ale zwykłych ludzi.

Tak samo jest w życiu...W poszukiwaniu prawdy postępują ludzie dwa kroki ku przodowi, a jeden w tył. Cierpienia, omyłki i nuda odrzucają w tył, lecz pragnienie prawdy, uparta wola pcha naprzód, naprzód. I kto wie? Może dopłyną do istotnej prawdy...

Szczęście samo puka do drzwi. Tylko je wpuścić...

Żadna przyjaźń, miłość, szacunek nie jednoczy tak, jak wspólna nienawiść do czegoś.

O, gdzie to wszystko, gdzie się podziały te lata, gdy byłem młody, wesoły, mądry, gdy marzyłem i myślałem tak subtelnie, gdy teraźniejszość i przyszłość moja opromienione były nadzieją? Dlaczego my, ledwo zacząwszy żyć, od razu stajemy się nudni, bezbarwni, nieciekawi, opieszali, obojętni, bezużyteczni, nieszczęśliwi...?

(...) schudłam, zbrzydłam, zestarzałam się i nic, nic, żadnego zadowolenia, a czas płynie i wciąż się wydaje, że odchodzę od prawdziwego, pięknego życia, odchodzę coraz dalej, coraz dalej, w jakąś otchłań. Rozpacz mnie ogarnia, nie rozumiem, jakim cudem jeszcze żyję i do tej pory nie popełniłam samobójstwa...

W człowieku wszystko powinno być piękne; i twarz, i ubranie, i dusza, i myśli.

Żadna połajanka nie ubliża i nie poniża tak, jak płytkość sądów.

Zwięzłość jest siostrą talentu.

Uniwersytet rozwija wszystkie zdolności, między innymi głupotę.

Są ludzie, którzy przez całe życie spoglądają na zegarek, a mimo to zawsze się spóźniają.

Prawdziwe szczęście jest niemożliwe bez samotności.

Poetyzując miłość, zakładamy z góry istnienie u tych, których kochamy, zalet, jakich oni częstokroć nie posiadają, a to stanowi dla nas źródło nieustannych pomyłek i cierpień.

Ożenić się bez miłości jest rzeczą tak samo podłą i niegodną człowieka, jak odprawić mszę bez wiary w Boga.

Obojętność to paraliż duszy, przedwczesna śmierć.

Są ludzie, których zdemoralizować może nawet literatura dziecięca, którzy z rozkoszą odszukują pikantne powiedzonka w psałterzu i przypowieściach salomonowych, ale są też tacy, którzy im głębiej poznają życiowe błoto, tym stają się czystsi.