Cytaty i aforyzmy ❤ Ulubione (0) Kategorie Autorzy Profesje Narodowości Najlepsze Cytaty losowe Szukaj

Cytaty katastroficzne, pesymistyczne Antona Czechowa

Zobacz cytaty katastroficzne, pesymistyczne, zobacz wszystkie cytaty Antona Czechowa

Anton Czechow (ur. niedziela, 29 stycznia 1860; zm. piątek, 15 lipca 1904) przeżył 44 lata, 5 miesięcy i 16 dni

Książki Antona Czechowa:

(Anton Czechow) Opowiadania • (Anton Czechow) Syrena • Córa Albionu • Czarny mnich • Człowiek w futerale • Dramat na polowaniu • Historie zakulisowe czyli Anegdoty teatralne • Kameleon i inne opowiadania • Mewa • Nieciekawa historia • Opowiadania całkiem śmieszne • Opowiadania i opowieści. Wybór • Opowiadania wybrane. Tom I • Pawilon szósty • Pawilon szósty i inne opowiadania • Sala nr 6 • Straszna noc i inne opowiadania • Święta noc i inne opowiadania • Trzy opowieści • Trzy siostry

⇓ ⇓ pokaż więcej książek ⇓ ⇓

W taką pogodę dobrze jest się powiesić.

(...) gardzić cierpieniem byłoby dla niej równoznaczne z pogardą dla samego życia, cała bowiem istota człowieka polega na odczuwaniu głodu, chłodu, krzywd, strat i hamletycznego strachu przed śmiercią. W tych odczuwaniach mieści się całe życie; można to życie z trudem znosić, można je nienawidzić, ale nie można nim gardzić.

I gdy się zrobi bilans jego życia, nie pozostanie z niego nic, ani jednej wartościowej kartki; jest zupełnie nieznany, jest niczym, bańką mydlaną!

Dla siebie już nic nie chcę, ludzi nie lubię. Od dawna już nikogo nie kocham.

Tutaj tylko jedzą, piją, śpią, potem umierają...rodzą się inni i też jedzą, piją, śpią i żeby z nudów nie zgłupieć do reszty, szukają rozrywek w nikczemnych plotkach, wódce, kartach, pieniactwie, i żony oszukują mężów, i mężowie kłamią, udają, że nic nie widzą, nic nie słyszą i ohydny wpływ demoralizuje dzieci, i w nich też gaśnie iskra boża, i stają się równie żałosnymi, podobnymi do siebie trupami, jak ich ojcowie i matki...

O, gdzie to wszystko, gdzie się podziały te lata, gdy byłem młody, wesoły, mądry, gdy marzyłem i myślałem tak subtelnie, gdy teraźniejszość i przyszłość moja opromienione były nadzieją? Dlaczego my, ledwo zacząwszy żyć, od razu stajemy się nudni, bezbarwni, nieciekawi, opieszali, obojętni, bezużyteczni, nieszczęśliwi...?