Cytaty poetów

Mało miłości twej jesteśmy winni
Mało też na twą liczyliśmy pomoc...

Zmarłym należy się opłakanie - w granicach rozsądku; lecz żal nadmierny jest wrogiem żywych.

Melancholia jest matką obłędu.

- że też człowiek musi się tak zmieniać w krótkim czasie!
- jest różnica między motylem a poczwarką, a przecież motyl to dawna poczwarka.

[akt V, scena IV].

Ja byłam mamką tej, coś z nią pan mówił,
Smaczny by kąsek miał, kto by ją złowił.

Kiedy nam żyłach nie krąży ciepła krew, wszystko nas złości od rana, obca nam wszelka hojność, wielkoduszność; lecz gdy przewody i kanały krwi zasili wino i jadło, z dusz znika ta oschłość, której nabrały w godzinach, gdyśmy pościli jak jacy kapłani.

[akt V, scena I].

Pożar pożarem powstrzymasz, ćwiek ćwiekiem wybijesz z deski; to samo z człowiekiem i jego siłą.

[akt IV, scena VII].

Wojna do pokoju ma się jak dzień do nocy: człowiek robi się od razu jak ogar.

[akt IV, scena V].

Doprawdy, ci wszyscy niby rozsądni ludzie, którzy kwiczą ze śmiechu, słysząc z ust błazna wyuczony tekst, nie więcej są warci niż pomagierzy takich błaznów.

Sam w nocy smutku, światło nieść wam będę.

Tyś podbił serce ojca, Demetriuszu,
Więc się z nim ożeń, a mnie zostaw Hermię.

Gdy cnotę naszą choć raz podepczemy,
wszystko źle idzie; chcemy czy nie chcemy.

Demetriusz
(...) Bo aż mi słabo, gdy patrzę na ciebie.
Helena
Mnie słabo, kiedy na ciebie nie patrzę.

Nie kocham ciebie, po cóż więc mię ścigasz?

Wszystko, co robisz, zawsze najpiękniejsze;
Gdy mówisz, chciałbym, byś mówiła ciągle;
Gdy śpiewasz, chciałbym, by śpiew był ci środkiem
Kupna, sprzedaży, dawania jałmużny,
Twojej modlitwy, chciałbym, żeby piosenka
Była rozkazów domowych tłumaczem;
Gdy tańczysz, słodka, chciałbym cię przemienić
Na morską falę, byś wiecznie tańczyła,
Taniec jedynym był ci zatrudnieniem;
Bo każda cząstka każdej twej czynności
Obecny czyn twój jak koroną wieńczy:
I wszystkie czyny twoje to królowe.

Dobre imię to największy skarb.

[akt III, scena III].

Lepiej, gdy ktoś jest tym, kim się wydaje.

[akt III, scena III].

Skrucha uśmierza człowieczy gniew i gniew Wiekuistego.

Na całym teraz półobszarze świata
Natura zdaje się być martwa i strasznie
Marzenia szarpią snu cichą zasłonę.

Dobra
Chęć nasza była niewolnicą braku
Przygotowania; gdyby była mogła
Swobodnie działać, byłoby inaczej.