Cytaty poetów

(...) już dzwona wezwanie
Daje mi sygnał. Nie słysz go, Dunkanie,
Bo tego dzwona melodia straszliwa
Do nieba ciebie albo do piekła wzywa.

Ja się odgrażam, a on jeszcze żyje:
Żar czynu studzi jałowe ględzenie.

Jest to niemęskie okazywać serce, niesforny umysł i płochą rozwagę.

Miłość jest sroga,
Dzika, burzliwa i kłuje jak ciernie.

Podróże kończą się spotkaniem kochanków

Błogosławieństwo to podwójna łaska;
Drugie rozstanie zsyła uśmiech lasu

Tym gorzej, że błaznom nie wolno mówić mądrze o tym, co mądrzy po błazeńsku robią.

Daj ucho każdemu,
Lecz głos nielicznym.
Słuchaj wszelkich sądów,
Lecz swój zatrzymaj.

A gdzie dwa wściekłe spotykają się ognie,
Wszystko przetrawią, co im żywioł daje.

By ocalić tysiąc westchnień,
Gdziekolwiek grób mój mógłby stać.
Niech stoi, gdzie ktoś smętny nie znajdzie go,
by nad nim łkać.

A jednak zejdą się, choć świat zabrania:
Cóż jest świat wobec słodyczy kochania?

Czas chodzi o kulach, póki miłość wszystkich
obrzędów nie spełni.

Chociaż, żeby prawdę powiedzieć, rozum z miłością rzadko chodzą w parze w dzisiejszych czasach.

Któż zdoła zostać, gdy miłość popycha?

Bierz, co twoje!

Natura życie daje nam w dzierżawę - nie na wieczystą własność.

[akt III, scena II].

Niech Pan Bóg łaski Ci udziela: zmieniaj zło w dobro, wroga w przyjaciela!

[akt II, scena IV].

Pomiędzy zmysłem strasznego czynu, a jego spełnieniem istnieje faza przejściowa, jakby senny koszmar.

[akt II, scena I].

Zamiast rozpłatać żmije, trzeba było zabić: zrośnie się, będzie znowu dawnym gadem.

[akt III, scena II].

Potędze blisko do zbrodni, gdy nie zna litości.

[akt II, scena I].