Cytaty brytyjskich pisarzy

Oczywiście, mogę udzielić ci rady, Jean, chociaż doprawdy nie wiem, po co ludzie w ogóle proszą o rady. I tak nigdy ich nie słuchają.

Ludzie poznają się tylko w małżeństwie. Jeśli nie ma związku legalnego, ludzie są o wiele ostrożniejsi. Muszą sobie stale wzajemnie powtarzać, jacy to oni są szczęśliwi ze sobą. Muszą się usprawiedliwiać. Wtedy nie wolno się kłócić. Małżeństwom zaś, jak zaobserwowałam, awantury sprawiają po prostu przyjemność. No i te przeprosiny potem.

Życie przypomina pociąg, mademoiselle. Zawsze biegnie naprzód.

Jednym z najbardziej ulubionych złudzeń kobiet zawsze było przekonanie, że potrafią nawrócić rozpustnika! - oświadczył detektyw.

Błądzić jest rzeczą ludzką', ale błąd ludzki jest niczym w porównaniu z tym, co potrafi komputer.

On tak bardzo ją kochał. To straszne, tak kogoś kochać.

Człowiek jest czasem skłonny przypisywać zbyt wielkie znaczenie faktom dającym się wyjaśnić w sposób naturalny.

(…) zło nie pozostaje bezkarne, ale kara jest często niewidoczna dla ludzi.

Błahostka, drobiazg na podobieństwo snu, a śmierć jest zakończeniem.

To doprawdy dobra lekcja, uświadomić sobie od czasu do czasu, że jest się idiotką. Ale większość z nas tego nie lubi

Ludzie nie darzą zbyt wielkim zaufaniem osoby, która miała do czynienia z sędzią śledczym, nawet gdy została uniewinniona!

- Śmierć w jedwabnych pończochach - zadeklamował Patryk.
- Jedwabnych ? To nylony, głuptasie.
- Śmierć w nylonach ? To już nie tak dobry tytuł kryminału.

A zapewniam cię, że bardzo trudno naprawdę polubić kogoś, kto wszystko robi nieco lepiej niż my.

Mądrość nie leży w ludzkiej naturze.

(...) z trucizną nie można żartować!

Słowa są przecież zewnętrzną powłoką myśli.

I wiesz, nie powinnaś ciągle myśleć, że wszyscy chcą się z tobą ożenić (...), jesteś dość ładną dziewczyną, ale bez przesady.

(...) ci, których można by nazwać zakałami rodzaju ludzkiego, dostrzegają swoją szansę i wykorzystują ją!

- I co sądzisz o dotkorze Bernardzie, Hastings? - dopytywał Poirot, gdy kontynuowaliśmy wędrówkę do Manor.
- Stary osioł.
- To prawda. Twoje opinie, przyjacielu, na temat ludzkich charakterów zawsze są przenikliwe.

- A widzisz, widzisz! - woła Poirot. - Nie warto szukać dowodów rzeczowych. Własny rozum powinien wystarczyć. Ale człowiek się cieszy, kiedy znajdzie potwierdzenie swoich domysłów. Ach, mon ami! Czuję się jak odrodzony. Tańczę! Skaczę!