Cytaty brytyjskich pisarzy

Co my w ogóle wiemy? Znacznie więcej, aniżeli wiemy, że wiemy.

Żyć tutaj i być wolnym, swobodnym, wyzwolić się od tych ludzi, którzy zmuszają cię do rzeczy, na które nie masz najmniejszej ochoty, i pilnują, żebyś nie robił tego, co chcesz. Och, jakże mam dość mojego świata, otoczenia, wszystkiego!

Idąc przez życie(…) coraz wyraźniej odkrywamy, że ludzie często interesują się sprawami, które ich nie dotyczą. Bardziej nawet niż tymi, które można uznać za ich własne.

Człowiek bowiem nie żyje i nie umiera sam dla siebie. To, co ma, co w nim jest, przekazuje tym, którzy przychodzą po nim.

Zakochałeś się, ale ta miłość zaskoczyła cię, gdyż nie pojawiła się radośnie, w całym blasku, ale zrodziła się w bólu i męce.

Bardzo niewielu z nas może zrobić cokolwiek dla drugiego człowieka. Bez względu na to, jak mocno byśmy tego pragnęli, jesteśmy bezradni.

Pomyśl, uważa swoją ukochaną za umarłą, a tu raptem dowiaduje się, że ona żyje. Jest to jedyne w swoim rodzaju, wspaniałe doświadczenie życiowe.

- (...) wypełniłbym mój obowiązek (...) Przynajmniej taką mam nadzieję.
- Pozostaje pytanie, co uważałbyś za swój obowiązek?(...)
- To pytanie, jak sądzę, dopada każdego człowieka w którymś momencie życia (...) I każdy musi zdecydować po swojemu.

Zależało mi na tej dziewczynie, zależało jak nigdy dotąd.
Nie chodziło o urodę – była ładna, ładna w dość niebanalny sposób, ale nie więcej. Nie chodziło o seksapil – z tym spotykałem się często, miałem dość tych uciech.
Po prostu od pierwszej chwili poczułem, że to jest moja dziewczyna. A ja nie wiedziałem o niej zupełnie nic!

Co się wyprawia w tym pociągu? (...) Istny dom wariatów.

To moje motto. Nie myśleć o troskach, a troski obrażą się i pójdą sobie gdzie indziej.

Zostanę z tobą na zawsze i nigdy cię nie opuszczę. Jeśli odejdziesz, nigdy już nie spotkam nikogo podobnego i będę musiała żyć samotnie do końca swoich dni.

Poirot uśmiechnął się.
- Kobiety - oświadczył - to cudowna płeć!

Nie wiem, czy to dobrze, żeby kobieta podróżowała samotnie, bez kogoś, kto by się nią zajął. Kobieta w podróży wymaga nieustannej opieki.

Mężczyzna nie lubi kobiet, które o niego zabiegają. Trzeba pozwolić mężczyźnie zabiegać o kobietę.

Niech pan wystrzega się dnia, w którym spełnią się wszytskie marzenia, drogi przyjacielu.

W obecnych czasach nie zdarza się nic prawdziwie intrygującego. Kobiety i mężczyźni zupełnie jawnie zmieniają partnerów, zamiast zachować odrobinę przyzwoitości i wstydliwie taką sprawę zatuszować.

Po co trzymać psa i szczekać samemu?

Najsmutniejsza w życiu, najtrudniejsza do zaakceptowania jest świadomość, iż nie zdołamy oszczędzić cierpienia ukochanej osobie.

- Klasztor został wysadzony w powietrze...Wieśniacy boją się przechodzić tamtędy w nocy.
- Dlaczego się boją?
- Z powodu czarnego znaku na zburzonej ścianie. Czują przed nim zabobonny lęk.
- Proszę mi powiedzieć, monsieur...szybko...zaraz...proszę mi powiedzieć! Jak wygląda ten znak?
- Przypomina ogromnego psa – odparłem. – Wieśniacy nazywają go Ogarem Śmierci.
- Ach! – Z jej ust wydarł się przenikliwy okrzyk. – A więc to prawda...Wszystko, co pamiętam, jest prawdą. To nie jest żaden nocny koszmar. To się wydarzyło!