Cytaty brytyjskich pisarzy

Marzenia senne – myślała – mogą być bardzo niebezpieczne, groźne.

Każdy wie, że grypa wprawia w przygnębienie.

Ludzi, którzy wykorzystują psy, powinno się rozstrzelać...

Jeśli człowiek nie ryzykuje, by spełnić swoje marzenia, gdy nadarza się okazja, to jego życie jest nic niewarte.

Do zmarłych odnosimy się nad wyraz przychylnie. Wie pani, czego bym w tej chwili gorąco pragnął? Chciałbym spotkać osobę, która dobrze znała Elżbietę Barnard i nie wie jeszcze, że ona nie żyje. Może wówczas usłyszałbym coś, na czym mi najbardziej zależy: prawdę.

Szczęście jednego mężczyzny i jednej kobiety to sprawa najważniejsza w świecie.

Hercule Poirot, wymyślony przeze mnie Belg, wisiał mi na karku i trzymał się go kurczowo, niczym nieznośny natręt.

Schludność jego ubioru była wręcz nieprawdopodobna; sądzę, że pyłek na rękawie sprawiłby małemu Belgowi więcej bólu niz rana zadana pociskiem karabinowym.

To co robisz, to nie są prace Herkulesa- powiedział.- To prace miłości. Przekonasz się, że mam rację. Idę o zakład, że za dwanaście miesięcy wciąż będziesz tutaj, a dynie- wzruszył ramionami- wciąż będą tylko dyniami.

Nie mogę zrozumieć, dlaczego tak jest, że najgorsze kobiety zawsze łapią najlepszych mężczyzn!

Z listami uwijam się szybko, a ledwo zacznę czytać, ona zasypia, więc siedzę bezczynnie, nie mając nic do roboty, a wie pan, jakie pole do popisu daje szatanowi bezczynność.

Prawda, bez względu na to, jak okropna, jest zawsze ciekawa i piękna dla jej poszukiwacza.

Historie kryminalne to nader wdzięczny typ literatury – choćby dlatego, że ma się do wyboru tyle rozmaitych odmian: lekką powieść sensacyjną, szczególnie przyjemną w pisaniu; skomplikowaną powieść detektywistyczną o zawiłej fabule – ta jest ciekawa z technicznego punktu widzenia, wymaga mnóstwo pracy, lecz zawsze daje satysfakcję; i wreszcie powieść detektywistyczna, któa wyraża swego rodzaju pasję – pasję ocalenia niewinności. To bowiem niewinność się liczy, a nie wina.

Mogę się wstrzymać z wydaniem sądu o mordercy, uważam jednak, że ktoś taki zagraża całej społeczności; wnosi wyłącznie nienawiść, odbiera zaś wszystko, co tylko zdoła. Chętnie uwierzę, że już się taki urodził, że to swoiste kalectwo, może nawet zasługujące na litość. Niemniej mordercy nie wolno oszczędzać, podobnie jak by się nie oszczędzało człowieka, któy w średniowieczu wymyka się z wioski idotkniętej zarazą i wkracza pomiędzy niewinne zdrowe dzieci w wiosce sąsiedniej. Niewinnych trzeba chronić; trzeba im zapewnić spokój i bezpoeczeństwo, niech żyją bez lęku w ludzkiej gromadzie. Przerażające, ale niewinni właściwie nikogo nie obchodzą.

Zastanawiam się, czy pewnego dnia, za jakieś sto lat, nie powiemy zszokowani: ,,W tamtych czasach zmuszano biedne, małe dzieci, by chodziły do szkoły i codziennie siedziały godzinami w ławkach, w zamkniętych pomieszczeniach! Czy to nie straszne? Małe dzieci!

Kiedy Amyas malował, stawał się zupełnie innym człowiekiem.

Nie warto żyć przeszłością...

Uciekł od niej. Można powiedzieć, że źle się z nią obszedł. Mówiąc wprost, porzucił ją. John chciał żyć po swojemu, a Veronica nigdy by mu na to nie pozwoliła. Ona chciała używać życia mając Johna u boku jako miły dodatek.

Człowiek chciałby dobrze wyglądać. Jest to szczególnie ważne - niewinnym wzrokiem obrzucił twarz i niechlujny ubiór redaktora - jeżeli ma się niezbyt wiele wrodzonych atutów.

Lubię mężczyzn z przeszłością - stwierdziła. - Przynajmniej wiadomo, że nie są pedałami.

Bo widzi pan, ludzie na ogół boją się wyroku. Wolą wiadomości uspokajające. Po lekarzu spodziewają się słów otuchy i nadziei. Wolą łagodny syropek od gorzkiej prawdy. I to syropek podawany małymi porcjami. W końcu zdarzają się czasem cuda.