Cytaty brytyjskich pisarzy

(...) romantyczność może być produktem wtórnym zbrodni.

- Panna Pinkerton niepokoiła się o doktora Humbleby'ego i doktor umarł. Teraz słyszę, że martwiła się również o ciebie..
Bridget wybuchnęła śmiechem. Wyprostowała się i tak energicznie potrząsnęła głową, że jej długie czarne włosy zawirowały w powietrzu.
- Nie martw się - powiedziała. - Szatan dba o podopiecznych.

- Nie wątpię, że to człowiek lepszy ode mnie, ale ośmielę się mimo wszystko. Dla pani Lynn, ośmielę się na Bóg wie co.

Z doświadczenia wiem, że kobiety jeśli już zdecydują się popełnić samobójstwo, przeważnie pragną wyznać, co je doprowadziło do tak dramatycznego rozwiązania.

- Obawiam się - mruknął Poirot - że pani kobieca intuicja wzięła sobie dzień wolny...

Tylko morderca nie nadaje się do życia. Tymczasem dzisiaj to jedyna osoba, której n i e w o l n o tego powiedzieć.

To jest właśnie koszmar. Przebywać wśród ludzi, których się zna, patrzeć im w twarze i nagle widzieć, że te twarze się zmieniają i to nie jest już ktoś, kogo znasz, tylko ktoś obcy...okrutny i obcy...

- Nawet w szaleństwie kryje się jakaś myśl. Coś, co powoduje, że szaleństwo się ujawnia.

Dzieci to takie dziwne małe stworzenia. Jeśli się czegoś bardzo przestraszą, zwłaszcza gdy tego nie rozumieją, nie rozmawiają o tym. Zamykają to w sobie. Pozornie być może nawet zapominają. Ale wspomnienia tkwią głęboko w ich pamięci.

Gwałtownie zaprotestowałam przeciw tej niesportowej propozycji. Widziałam
w niej zgubny wpływ małżeństwa. Jakże często zdarza się słyszeć zupełnie
inteligentne kobiety, mówiące rozstrzygającym tonem „Edgar powiedział”, podczas gdy powszechnie wiadomo, że Edgar jest skończonym durniem. Zuzanna jako
mężatka skłaniała się do szukania oparcia w tym czy innym mężczyźnie.

Mój czas to głupstwo, w końcu, po co mam podróżować? Języki się zmieniają, ale natura ludzka jest wszędzie taka sama.

Dziwne, że ludzie o bardzo wysokiej inteligencji prawie nigdy nie wykorzystują wielkich szans, jakie daje zbrodnia...

- A cóż ty wiedziałeś o ziemniakach? - zapytałam go.
- Absolutnie nic - odrzekła Belcher. - Ale nie zamierzałem się z tym zdradzić. Znaczy, człowiek może robić wszystko - wystarczy, że znajdzie sobie zastępcę, który zna się na rzeczy, sam trochę poczyta i gotowe!

Trzeba wybierać myśli z miejsca, gdzie się je przechowuje, i nie przetrzymując żadnej z nich na siłę, pozwolić im przesypywać się między palcami, nie koncentrować się na żadnej z nich.

Les femmes...mają cudowną zdolność wspierania kulejących.

Jeśli głowa mężczyzny jest w niebezpieczeństwie, nie poświęca wiele czasu na sentymenty.

- Znów jakaś ponura sprawa na rozkładzie?
Poirot pokręcił przecząco głową. - Jestem, niestety, na urlopie - odrzekł smutno.

Jak wspaniale mieć takich przyjaciół. Serdecznych, prostych, pełnych radości życia, zawsze skłonnych do śmiechu. Arabowie są niebywale pogodni, a do tego niebywale gościnni. Kiedy się idzie przez wioskę, znajomy robotnik natychmiast wybiega z domu, zaprasza na kubek zsiadłego mleka. Miejscy effendi w fioletowych garniturach bywają uciążliwi, lecz ludzie ziemi to dobrzy kompani, wspaniali przyjaciele. Jakże kochałam tę część świata. Nadal ją kocham, zawsze będę kochać.

Bywają chwilę, kiedy człowiek musi umacniać wiarę we własne siły.

Czy jednak nie kryło się za tym coś jeszcze, co ją dotknęło głęboko — dziwnie
łamiący się głos Jackie, kiedy mówiła: — „Umrę, jeśli go nie poślubię. Umrę...”
Ileż było w tym ufności i żaru. Czyż ona, Linnet, odczuwa to samo wobec
Windleshama? Z pewnością nie. Nic potrafiłaby nigdy darzyć nikogo podobnym
uczuciem! Jakież to musi być cudowne doznanie!