Cytaty brytyjskich pisarzy

Ma foi, są tak zajęci pukaniem, że nie widzą, iż drzwi są otwarte!

Ty Panie widziałeś moją krzywdę, wymierz mi sprawiedliwość

Z doświadczenia wiem, że swoje rzeczy zawsze tracą ci, którzy najbardziej się o nie boją.

W 1916 roku młodemu Arturowi Hastingsowi wydawało się, że jest starym i doświadczonym człowiekiem. Absolutnie nie uświadamiałem sobie, że dopiero zaczynam żyć.

Jeśli tylko to możliwe, z pewnością lepiej zajmować się morderstwem, przed jego popełnieniem, niż po.

- Bohaterki są porywane - ciągnęła Bridget - wtrącane do więzienia, zatruwane gazem albo zatapiane w piwnicach. Zawsze grozi im niebezpieczeństwo, ale nigdy nie giną.

- Podobno duchy są złośliwe. Ludzie uczciwi, postępujący zgodnie z prawem, rzadko nawiedzają świat, z którego odeszli.

Mówi pani, że pani życie należy do niej. Lecz czy może pani zaryzykować i zignorować możliwość, iż bierze pani udział w gigantycznym dramacie kierowanym przez boskiego reżysera? Może wygłosi pani swoją kwestię pod sam koniec sztuki, może okazać się ona zupełnie nieistotna, zwykłe wejście na scenę, lecz rozwiązanie dramatu może zależeć od tego, czy przekaże pani wskazówkę innemu aktorowi. Cała budowla może runąć. Może pani sama nie ma znaczenia dla nikogo na tym świecie, lecz jako osoba w określonym miejscu może pani znaczyć niewyobrażalnie wiele.

Towarzystwo złożone z trzech leciwych dam i starszego pana o zapalczywym wyglądzie uniosło głowy, spoglądając na intruza ze śmiertelnym jadem w oczach. Herkules Poirot zarumienił się i wycofał.

- Oczywiście, Milly przyznała się wtedy do tego, co zrobiła, a mnie trochę poniosło.. No, ale po chwili ochłonąłem .. co się stało, to się stało, a trudno oczekiwać od kobiety, żeby postępowała zgodnie ze zdrowym rozsądkiem. I pewnie machnąłbym na to ręką, gdybym nie spotkał w klubie starego Samuelsona.

- Przeklęty Błękitny Ekspres - powiedziała Lenox. - Pociągi są nieubłagane, nieprawdaż, monsieur Poirot? Ludzie umierają w nich, a one dalej jadą przed siebie.

Nikt nigdy mi nie wierzy, kiedy mówię prawdę.

- Ależ tak jest zawsze - wtrącił Poirot cicho. - Lustro ukazuje prawdę, choć każdy patrzy na nie z innego miejsca.

Jeżeli wiele razy mówi się o tym samym wydarzeniu albo tej samej osobie, albo tym samym dniu, za każdym razem wychodzą nowe szczegóły.

Moja siła mieści się w mózgu, nie w nogach. Myślę przez cały czas, kiedy wydaje ci się, że próżnuję.

Istnieje bezdenna przepaść między słowem mówionym a pisanym.

Wariata trzeba traktować serio. Obłęd to bardzo niebezpieczna sprawa.

Od dłoni Poirota doleciał cichy brzęk, kiedy dwie półkoronówki traciły się przyjaźnie.
Kobieta o kaprawych oczkach zmiękła w sposób niemal magiczny. Nagle stała się uosobieniem uczynności.

Lubię widywać ludzi, kiedy jestem w odpowiednim nastroju, ale musi to być mój nastrój, a nie ich.

Może taka właśnie jest natura śmierci - zastanawiała się sennie Henrietta. - To, co nazywamy osobowością, jest przez kogoś ukształtowane; stanowi odzwierciedlenie czyjejś myśli.