Cytaty amerykańskich pisarzy

- Umarł w tysiąc dziewięćset trzydziestym siódmym roku, gdy byłem nastolatkiem - dodał. - Bardzo mi go brakowało. Dobry ojciec jest niezastąpiony, a mój właśnie taki był. Zmarł mając siedemdziesiąt osiem lat. Umarł jak król. Na tronie. Z gazetą na podołku.

Rana zniknęła, a blizna… urosła.

Chłopiec pokręcił głową. Jedyne, czego teraz pragnął, to wrócić do pokoju i wytrzeć wazelinę z tyłka. Nie miał czego się wstydzić, ale i tak się wstydził. Czuł się upokorzony.

Luke chciał zapytać, o co chodzi z tymi oczami, ale tak naprawdę to go nie obchodziło. Był głodny, niezmiennie, niezależnie od tego, co mu zrobili (przynajmniej do tej pory), ale jeszcze bardziej niż na jedzeniu zależało mu na tym, żeby się umyć. Czuł się - pasowało mu tylko jedno słowo - wydymany.

Wystarczyło, by uprzytomnił sobie, ile wziął ze skarbca miejskiego, i jego biedny mały malał do rozmiarów gumki z chińskich ołówków.

Nie ma sensu topić zdrowego rozsądku w morzu paranoi.

Każdy Dobry Uczynek Zasługuje Na Kare.

Zamknął oczy, a wszystkie dawne określenia rozpoczęły przemarsz przez jego głowę. Wyglądało na to, że są ich setki, (cierpi na załamanie brak mu piątej klepki sfiksował ma bzika w głowie mu się pokiełbasiło ma kuku na muniu cierpi na pomieszanie zmysłów szajba mu odbiła w piętkę goni) oznaczały zaś to samo: traci rozum.

To co uważacie za studnie artezyjską w rzeczywistości jest kałużą. Pozwalam sobie mieć odmienne zdanie. Natura ludzka nie ma dna.

Mężczyzna zrobi dla kobiety wiele rzeczy, które olałby w jednej chwili, gdyby został sam.

Chciał mu powiedzieć, że go kocha. Ale nie padły żadne słowa i chyba nie były potrzebne. Telepatia też nie. Czasami przytulenie kogoś jest jak telepatia.

- Podobasz mi się, szepnęła, on zaś pomyślał, że pachnie liliami, utajonymi, skrytymi w szczelinach porośniętych zielonym mchem, w miejscach, gdzie krótkie są promienie słońca, cienie natomiast długie.

Był jeden fakt twardy jak głaz i niepodważalny jak prawo grawitacji: człowiek nie może przebywać w dwóch miejscach jednocześnie.

Kiedy skończył, odłożył długopis. Czuł się – jak zawsze, gdy skończył książkę - dziwnie pusty, zawiedziony, przekonany, że za drobny w sumie sukces przyszło mu zapłacić absurdalnie wysoką cenę. [...] Mimo wszystko to było dobre - zawsze. Bez wyjątku. Produkowanie tych rzeczy, tworzenie ich było czymś naprawdę wspaniałym.

Kiedyś ta kobieta była zapewne piękna i młoda. Mogła być ukochaną jakiegoś młodzieńca. Teraz pochrapywała na wózku inwalidzkim, siedząc z odrzuconą w tył głową i otwartymi ustami, ukazującymi niemalże bezzębne dziąsła.
Jeśli Bóg istnieje, to powinien chyba postarać się trochę bardziej.

Tego wieczoru siedział przy stole piknikowym w ogródku, palił tiparillo i patrzył w niebo. Gwiazd nie było, ale za nadciągającymi chmurami dostrzegł księżyc.

Tajemnice, jak mógłby opowiedzieć Hofferitzowi Kap, są nawet mniej stabilne niż U-235, a ich stabilność zmniejsza się proporcjonalnie do stopnia rozpowszechniania.

- Bip-bip, Mikey! - krzyczy To (...) - Bip, bip. Bip-bip. Bip-kurwa-bip!

- Myślę, że to się zapadnie, Ben - mruknął zmartwiony Eddie, patrząc na kwadrat z rozciągniętych sznurków - a nie jestem pewny, czy mam ochotę zostać pogrzebany żywcem.
- Nie zostaniesz pogrzebany żywcem - odparł Ben. - A nawet gdyby tak się stało, wystarczy, że będziesz ssał ten swój cholerny aspirator, dopóki ktoś cię nie odkopie.

Koty się nie płaszczą, nawet kiedy byłoby to w ich interesie. Kot nie potrafi być hipokrytą. Gdyby duchowni zachowywali się jak koty, znowu stalibyśmy się państwem wyznaniowym.