Cytaty filozofów

Władza materialna znajduje się w ręku ludzi możnych i bogatych; władza intelektualna należy do mędrców lub kapłanów; władzę moralną zaś dzierżą kobiety.

Szczęście ludzkie zarówno w życiu prywatnym, jak i publicznym, polega głównie na możliwie największym wzroście uczuć życzliwości, które, gdy się ich doświadcza, dają najwięcej słodyczy; tylko też one mogą równocześnie zawładnąć sercami wszystkich ludzi.

Postęp zawsze pozostaje prostym rozwinięciem porządku.

Podstawową cechą filozofii pozytywnej jest uznanie wszystkich zjawisk za coś, co podlega niezmiennym prawom przyrody.

Mitologia umarła wraz z rozwojem nauk.

Żaden rząd utworzony przez demokrację lub liczną arystokrację nie wzniósł się nigdy, i nawet wznieść nie mógł ponad mierność.

Wynalazki są rzeczą przypadku i nie mogą być podciągnięte pod żadne prawo.

Wojna jest zła, lecz nie najgorsza. Jeszcze gorszy jest stan rozkładu i degradacji uczuć moralnych i patriotycznych, nakazujący myśleć, że nie ma rzeczy wartej wojny. Osoba, która nie ma niczego, o co mogłaby walczyć, niczego ważniejszego niż osobiste bezpieczeństwo jest pożałowania godnym stworzeniem i nie ma szans na bycie wolnym, chyba że dzięki wysiłkom ludzi lepszych niż ona sama.

W człowieku tylko żołądek bywa (i to czasem) w pełni zadowolony.

To, co niszczy indywidualność, to żądza panowania, niezależnie od tego, jak ją określimy.

[Są] najpełniejszym systemem duchowego i świeckiego despotyzmu, jaki kiedykolwiek zrodził się w ludzkim umyśle, z wyjątkiem może Ignacego Loyoli.

Rząd sądzić należy (...) wedle tego, co robi z obywateli i co robi z nimi (...) i wedle dobroci lub sprawiedliwości dzieł, których dokonywa dla nich bądź z nimi.

Małżeństwo jest jedyną formą rzeczywistego niewolnictwa uznanego przez prawo.

Ludzkość zyskuje więcej, pozwalając żyć każdemu wedle jego upodobania, niż zmuszając każdego, by żył wedle upodobania pozostałych.

Lepiej być niezadowolonym Sokratesem niż zadowolonym głupcem.

Kto poznał zagadnienie tylko z jednej strony, ten niewiele o nim wie.

Istnieje domniemanie prawdy poglądu podtrzymywanego przez wielu ludzi, a odrzucając go, winniśmy wskazać jakąś realną lub możliwą przyczynę jego panowania.

Czyny są dobre, jeśli przyczyniają się do szczęścia, złe, jeśli przyczyniają się do czegoś przeciwnego. Przez szczęście rozumie się przyjemność i brak cierpienia, przez nieszczęście – cierpienie i brak przyjemności.

Większość ludzi sprzedaje swoją duszę i ze spokojem żyje z zapłaty.

Społeczeństwo, którego przeważająca część członków jest głodna i nieszczęśliwa, z pewnością nie może być kwitnące i szczęśliwe.