Przygoda z owcą

Niektóre rzeczy się zapomina, niektóre znikają, a niektóre umierają. I nie ma w tym prawie nic tragicznego.

Ale tak samo jak nie ma nocy bez świtu, nie ma korka bez końca.

Zamknąłem oczy, pokręciłem głową i starałem się o niczym nie myśleć. Niech się dzieje co chce. Nawet jeżeli coś ma się stać, to jeszcze się nie stało. A jak się stało, to już i tak po wszystkim.

Nie mam już miejsca, do którego muszę wracać. Na myśl o tym poczułem ulgę. Już nikt nie pragnie się ze mną zobaczyć. Nikomu już na mnie nie zależy i nikt nie chce, żeby mnie na nim zależało.

A może przez pomyłkę otworzyłem jakieś drzwi i teraz nie mam jak się wycofać. Tak czy inaczej, drzwi już są otwarte i muszę sobie jakoś radzić.

...już od pewnego czasu nadawanie odpowiedniego znaczenia wszystkim rzeczom, które się wokół mnie zdarzały, zaczęło przekraczać moje możliwości.

Ktoś za oknem polewał ulicę wodą. Było słychać plusk wody wylewanej na asfaltową ulicę i czuło się zapach asfaltowej ulicy polewane wodą

Lubię swoją słabość. Lubię też cierpienie i ból. Letnie światło, zapach wiatru, głosy cykad, lubię to wszystko.
Strasznie lubię.

I tak bez końca. Ja zaczynam czuć nienawiść do krowy, a krowa zaczyna nienawidzić mnie. To jest właśnie wszechświat dżdżownicy.

Każdy ma jedna lub dwie rzeczy, których nie chciałby stracić.

Pewnego ranka obudziłem się i owcy nie było. Wtedy po raz pierwszy zrozumiałem, co znaczy być "bezowczym". To piekło. Owca pozostawia ci tylko myśl. Ale bez "owcy nie można tej myśli wyrazić. To jest właśnie "bezowczość".

To dziwne, żeby coś, co ma własną wolę i rusza się, nie miało imienia.

Każdy ma w sobie punkt znajdujący się gdzieś pomiędzy marzeniami i dumą. Tak jak każda rzecz ,a środek ciężkości.

Prawdziwa słabość jest równie rzadka co prawdziwa siła. Nie znasz słabości, która nieustannie wciąga człowieka w ciemność.

Szczera rozmowa to jednak nie to samo co mówienie prawdy. Związek pomiędzy szczerością a prawdą jest taki, jak między dziobek a rufą łodzi. Najpierw pojawia się szczerość, a dopiero na końcu prawda. I czas, który je dzieli jest proporcjonalny do wielkości łodzi. Dlatego prawda na temat rzeczy wielkich staje się widoczna dopiero po bardzo długim czasie. Niekiedy pojawia się dopiero po naszym życiu.

- A Owczy Profesor nie chciał tu wrócić?
- On mieszka w swoich wspomnieniach. Nie chce donikąd wracać.

Gdy człowiekowi nie szkoda czasu, to prawie wszystkiego może się dowiedzieć.

Ale można też uważać, że nie istnieje żadna przypadkowość. To co się już zdarzyło, a to, co się nie zdarzyło, najwyraźniej się nie zdarzyło. Czyli jesteśmy tylko chwilowym bytem uwięzionym pomiędzy "niczym" przed nami i "wszystkim" za nami i nie ma tu ani przypadkowości, ani prawdopodobieństwa.

Próbowałem usnąć, ale bez skutku. Nie można spać, gdy człowiek pełen jest uczuć, których nie da się wypowiedzieć słowami.

Nie wiem wielu rzeczy. Zdaje się, że człowiek z wiekiem nie staje się mądrzejszy. Charakter trochę się zmienia, ale przeciętność trwa wiecznie. Tak napisał pewien rosyjski pisarz. Rosjanie czasem mówią bardzo mądre rzeczy. Może wymyślają je w zimie.