Cytaty i aforyzmy ❤ Ulubione (0) Kategorie Autorzy Profesje Narodowości Najlepsze Losowe cytaty Szukaj

622 upadki Bunga, czyli Demoniczna kobieta

Debiut Witkacego, powieść wydana drukiem po raz pierwszy dopiero w 1972 roku. Większość interpretacji upatruje tą powieść jako mocno nasyconą autobiografią.

Inne książki Stanisława Ignacego Witkiewicza (Witkacego):

Bezimienne dzieło • Dramaty (Witkacy) • Dzieła wybrane. • Gyubal Wahazar, czyli Na przełęczach bezsensu • Jedyne wyjście • Kurka Wodna • Listy do żony (1923-1927) • Listy do żony (1928-1931) • Maciej Korbowa i Bellatrix • Matka • Mątwa • Narkotyki • Nienasycenie • Nowe wyzwolenie • Oni • Papierek lakmusowy • Poza rzeczywistością • Pożegnanie jesieni • Sonata Belzebuba czyli Prawdziwe zdarzenie w Mordowarze

⇓ ⇓ pokaż więcej książek ⇓ ⇓

Xylotet zapłakał bawolimi łzami i stał się chytrym jak gwiaździste niebo i ponurym jak parawan w trzeciorzędnym burdelu.

Stanisław Ignacy Witkiewicz (Witkacy)

Ja widzę teraz, że ty potrzebujesz ludzi skończonych, zdecydowanych, mocnych, mających spontaniczna siłę życiową.
Ty nie możesz zrozumieć wszystkich mych wahań, problemów, wewnętrznych pokręceń i dlatego nie widzisz mnie wcale.

Stanisław Ignacy Witkiewicz (Witkacy)

Panie Bungo - zaczęła mówić bliskim płaczu głosem. - Ja nie wiem, co mnie jest, mnie to wszystko nie wystarcza. Chciałabym mieć jakąś straszną siłę w sobie, żeby móc wszystko przeżyć, wszystko zgnębić, zdusić, o tak - szepnęła zaciskając swoje chude, delikatne ręce. - Pana bym chciała zgnębić, żebyście wszyscy byli tu pełzali na brzuchach przede mną. Chciałabym się bawić do utraty przytomności. I jednocześnie mam wstręt do tego wszystkiego, do tych ludzi i do życia. I wiem, że nic wystarczyć by mi nie mogło. Nic, absolutnie nic nie mogłoby mnie uspokoić.

Stanisław Ignacy Witkiewicz (Witkacy)

O ludziach można tylko milczeć.

Stanisław Ignacy Witkiewicz (Witkacy)

Tak, możesz być wszystkim dla mnie. Wierzę w ciebie i wierzyłam od pierwszej chwili naszego poznania. Możesz wszystko zmienić, wszystko ze mnie zrobić, co zechcesz. Tylko chciej tego i kochaj mnie bardzo. Mnie trzeba strasznie, bez pamięci kochać i trzymać z całej siły. Inaczej nie ma mnie. Ginę czasem nawet sama dla siebie. Sama siebie nie znam w takich chwilach.

Stanisław Ignacy Witkiewicz (Witkacy)

Prawdziwa kobieta nie jest zła ani dobra, jest <b>kobietą</b> - to wystarcza, a winni są zawsze tylko i jedynie mężczyźni.

Stanisław Ignacy Witkiewicz (Witkacy)

Nieustraszony, z kopią w dłoni i odbiciem jedności w sercu, zdobyłem jej wieżę i wyniosłem ją na białe anemonem pole, i w cieniu olbrzymiego lasu pierwszym zbudziłem pocałunkiem.

Stanisław Ignacy Witkiewicz (Witkacy)

Jestem sam i nie wiem, czy zdobędę tę pustkę, która wszystko rodzi. Splugawiona jest moja głębia. Zabiłem w sobie głębię, to, co mogło być piękne, żebym nie chciał tworzyć życia z kobietą wolną. Ach, czemu kobieta chce być niewolnicą!

Stanisław Ignacy Witkiewicz (Witkacy)

o kobietach o pięknie

Głębia ziewa na powierzchni, a powierzchnia okazuje się dnem głębi.

Stanisław Ignacy Witkiewicz (Witkacy)

filozoficzne obserwacje

Cytat stanowi motto powieści.

Gdzie w was jest to, co tworzy życie, jak można chcieć to życie tworzyć z wami.(...) Jesteście trupami zamkniętymi w dialektycznych formułach i każda niespodzianka losu rodzi się dla was okuta w kajdany. Wasze słowa, nawet wasze czyny, pożal się Boże, nawet zbrodnie (...) są dialektyką pustki, którą zapełnia narkotyk. Bo dla was nawet sumienie stało się narkotykiem, sumienie, które żadnej nawet zbrodni nie potrafi strawić, zepsute sumienie istot słabych, które szukają usprawiedliwienia złego w zemście z zaświatów, sprowadzonych już do rynsztoka. Bo nawet tamten świat żaden dla was już nie istnieje. Nie macie Boga, a chcecie uwierzyć w Szatana, aby was bawił w godzinę śmiertelnej nudy. Jesteście odważni, bo nie znacie głębi strachu, a lęk, który tworzył potworne mity i okrutne religie, jest dla was tym samym co opium albo haszysz. Wolę najgorszych tchórzów niż taką odwagę samobójców oczekujących szczęśliwego przypadku.

Stanisław Ignacy Witkiewicz (Witkacy)

moralizatorskie, etyczne o sumieniu

Daj mi poznać znowu tę piekielną rozkosz... Całe życie jest tylko w tej chwili... Ty nie wiesz, co ja mam dokonać teraz... Potworne głębie... Bądź taką jak dawniej – błagał wijąc się z męczącego pożądania na myśl o zabójczej rozkoszy całowania szatańskiego jej ciała. Ines jednak była nieubłagana. Ścisnęła jeszcze bardziej nogi i rzekła zimno syczącym głosem: – Dostaniesz wszystko po ślubie.

Stanisław Ignacy Witkiewicz (Witkacy)

o miłości o piekle

Chwilami myślę, że śnię. I co dzień rano otwieram tę samą księgę i czytam te same słowa, by pogłębić moją wiedzę istotną. I z niej to czerpię pożywienie codzienne dla ducha, a samotny jestem jak pająk w swej sieci. Takim będę do śmierci.

Stanisław Ignacy Witkiewicz (Witkacy)

o sobie o dniu o nauce, naukowe o samotności