Cytaty Anglików

Co za radość! Będę go gnębił, będę go dręczył. Co za radość :)

Wierność, ta cnota sług dawnego świata, kiedy poczucie powinności było stokroć ważniejsze niż wszelka nagroda!

Wszyscy zakochani zamiast się spóźniać, przychodzą przed czasem - tak im się śpieszy do spełnienia pragnień.

W mózgach kochanków i szaleńców kipi nadmiar fantazji, tworzącej złudzenia w tempie, za którym nie nadąży rozum.

Kto się swemu słowu raz sprzeniewierzył, ten złamie je znowu.

Pośpiech w konkluzjach jest śmiertelnym grzechem. Ołów mknie, jeśli wystrzelić go z działa.

O pięknie decyduje oko, nie język, który je zachwala.

W małżeństwie tak śpisz, jak sobie pościelesz.

Uczciwość znaczy więcej niż uroda.

Wątpienie to zdrajca, który zwycięstwo często z rąk wydziera, kiedy nas trwoga odwodzi od próby.

Capuletti: (...) Ledwie czternastu lat wysnuła przedzę,
Parę jej wiosen jeszcze przeżyć trzeba,
Nim małżeńskiego zakosztuje chleba.

Parys: Z młodszych bywały nieraz szczęsne matki.

Capuletti: Lecz prędko więdną przedwczesne mężatki.

Tak ponurego dnia i tak pięknego, jak żyję, nigdy jeszcze nie widziałem.

Grzech twój jest rzemiosłem, a nie przypadkiem.

Kto często powtarza te same kłamstwa, sam zaczyna w nie wierzyć.

O, gdyby moja była ziemia cała...
[akt I, scena I w przekł. S. Barańczaka].

Każde z nas dwojga ma za dużo oleju w głowie, aby nasze zaloty mogły przebiegać bez kłótni. [akt V scena II w przekładzie S. Barańczaka].

A tak: jeśli nigdy nie byłeś na dworze, nie wiesz, co to dobre maniery; jeśli nie wiesz, co to dobre maniery, twoje maniery muszą być złe; zło to grzech; a grzech to potępienie. Marny twój los, pasterzu.

Żelazną ręką uciskać nas może, kogo chce może łaskami obsypać, bez miłosierdzia kogo chce katować, ale się zawsze zowie: Sprawiedliwość.

Zebrał się właśnie koło niego kongres politycznych robaków. W gastronomii nie ma, panie, większego potentata jak robak. Tuczymy wszelkie istoty dla karmienia siebie, siebie zaś tuczymy dla robaków. Tłusty król i chudy pachołek są to tylko różne potrawy, dwa dania na jeden stół, i basta.

On był
wielkoduszny.
Składał się z tylu,
tak pomieszanych
ze sobą żywiołów,
że wstać mogła
Natura
i powiedzieć światu:
"Oto był człowiek!