Cytaty Anglików

Do ciebie, mój luby,
Spełniam ten toast zbawienia lub zguby.

(...) wiemy, jak łatwo
Ukraść kromeczkę z zaczętego bochna (...).

Szaleje - prawda. Prawda, że go szkoda.
I szkoda, że to prawda. Głupie zwroty.
Lecz dosyć tego. Precz ze sztuką. Weźmy,
Że jest szalony. Skądże taki efekt?
Czy raczej defekt? Czy efekt defektu?
Ponieważ efekt wynika z defektu?
Co z tego? Córkę mam, jest moją córką,
Póki jest córką- chowam w posłuszeństwie...

Dziś Dafne goni, Apollo ucieka,
Jastrzębia gołąb, a trwożliwa łania
Tygrysa ściga; daremne ściganie,
Gdy trwoga goni, a ucieka męstwo!

Poczynam dość już mieć widoku słońca
I pragnę, aby wszechświat dobiegł końca.

Szpetność upięknia, piękność szpeci.

Hańbi się ten, który zabija
Za grzechy, choć sam grzechom sprzyja.

Tak szpetne monstra mogą się jednakże obok szpetniejszych wydawać pięknymi! Nie być najgorszym jest to już zaletą w zepsuciu tego świata.

Lecz prawda owa niech ci zawsze sprzyja;
Lepiej brać miłość, niż się jej dobijać.

Wszystkich ludzi twarze są uczciwe, jakiekolwiek mogą być ich ręce.

Leniwych tylko pośpiech zwykle dziwi.

Ślepa ambicja, która pragnie połknąć wszystko, co ma ją utrzymać przy życiu.

[akt II, scena IV].

Mnie zwiodła, Maurze; przyglądaj się bacznie;
Być może ciebie także zwodzić zacznie?

Już ty się nie bój; nie masz u mnie szans
Z tą brzydką gębą. Wpierw bym ją musiała
Przefasonować pazurami albo
Zamiast grzebienia chwycić tęgi wałek
I na łbie łysym zrobić ci przedziałek.

Dzień ten fatalny więcej takich wróży; Gdy się raz zacznie złe zwykle trwa dłużej.

Jeśli dłoń moja, co tę świętość trzyma, Bluźni dotknięciem: zuchwalstwo takowe odpokutować usta me gotowe. Pocałowaniem pobożnym pielgrzyma.

Słuchaj, powiem ci kazanie. (...)
Rodząc się, płaczemy,
Żeśmy na wielką błaznów przyszli scenę.
Król Lear, akt IV, scena 5.

Czy mam się martwić jak ten żak?
Patrz! Księżyc mruga mi z nieba -
I choćbym błądził, nie wiem jak,
To zawsze trafię tam, gdzie trzeba.

A jeśli druciarz cały kram
Swobodnie nosi w swym mieszku -
To i ja także prawo mam
Do moich grzechów i grzeszków.

Źle się wiedzie błaznom w nędznym roku tym, gdy mędrzec głupcem się staje i nie wiedząc, co począć z umysłem swym, błazeńskie małpuje obyczaje.

Złe czyny ludzi żyją po ich śmierci,
A dobre idą do ziemi wraz z kośćmi.