Cytaty Anglików

Ha, znowu coś się ruszy na tym świecie. W czasie pokoju nic się nie dzieje, tylko żelazo rdzewieje, krawców przybywa i wierszoklecie płodzą swoje rymowane historie.

[akt IV, scena V].

Lepsza już głodu tortura, niż dopraszanie się nagrody, która nam się należy.

[akt II, scena III].

Pięknie się zasłużyłeś ojczyźnie, panie, ale w sposób bardzo niepiękny.

[akt II, scena III].

Koriolan kocha wasz prosty lud, lecz mu nie każcie spać z prostym ludem pod jedną pierzyną.

[akt II, scena II].

Pragnienia wasze są jak apetyty chorych, łaknących tego co im szkodzi.

[akt I, scena I].

Czegóż wy znowu chcecie - kundle, które skomlą, gdy pokój, i skomlą, gdy wojna? Jedno was trwoży, drugie rozzuchwala.

[akt I, scena I].

Nawet najwierniejsza przyjaźń potrafi zawieźć, gdy w grę wkracza miłość.

Gdy gangrena ogarnia stopę, jej dawna przydatność już się nie liczy.

[akt III, scena I].

Zgubione były ongi wszystkie dusze,
Lecz ten, kto moc miał karać je najciężej,
Znalazł lekarstwo.

Wariactwem, nie męstwem jest podpieranie ścian, gdy dom się wali.

[akt III, scena I].

Umiarkowane środki wyglądają na roztropniejsze - ale gdy choroba gwałtowna, gorsze bywają od trucizn.

[akt III, scena I].

Zła dusza przywołująca świadectwo świętości jest niby zbrodniarz z uśmiechem na twarzy lub gładkie jabłko gnijące od środka.

Bardzo mnie brzydzi, gdy jest trzeźwy, a jeszcze bardziej po południu, kiedy się upije. W najkorzystniejszym stanie jest czymś trochę gorszym niż człowiek, w w najmniej korzystnym czymś trochę lepszym niż bydle.

Pełną miarę szczęścia daje zachowanie miary.

Niech wojna zrodzi pokój - a z kolei pokój niech zrodzi blask nowych nadziei!

[akt V, scena IV].

Osobiste wady jednostek - czyż to powód, aby burzyć świątynie, pomniki i szkoły?

[akt V, scena IV].

Grzech prawdziwie niski: spóźnić się kiedy dzielone są zyski (...). Szukajmy: słońce świeci wszak bezpłatnie.

[akt V, scena I].

Obietnica - oto melodia przyszłości; budzi bowiem rozkoszne oczekiwania. Dotrzymanie obietnicy wypada przy tym zawsze jakoś nudniej.

[akt V, scena I].

Zrób tak, Lucentio bowiem zakochany
Jest niewolnikiem na wszystko gotowym,
Aby dziewicę posiąść, której widok
Zabrał w niewolę ranne jego serce.

Jak to możliwe, że chorzy z przesytu ludzką podłością - odczuwamy głód?

[akt IV, scena III].