Cytaty i aforyzmy ❤ Ulubione (0) Kategorie Autorzy Profesje Narodowości Najlepsze Cytaty losowe Szukaj

Cytaty o starości

pokaż wszystkie cytaty o starości

Strona numer 2

Starość nie czyni dziecinnym, jak mówią, odnajduje tylko w nas prawdziwe dzieci.

Starzy ludzie ponoszą winę, jeśli zapomną jak to jest, kiedy jest się młodym.

Stary człowiek - to myśląca ruina.

Starość to czas dawania. Jesteś jak jabłonka obwieszona jabłkami, które już tobie są niepotrzebne. Nieważne jest już rozmnażanie się, tylko żeby obdzielić innych tym, co masz i historiami, wspomnieniami, myślami.

Tak wygląda starzenie się: żywa sprężysta tkanka twardnieje, człowiek zastyga od środka. (...) Także stopy są stopami innego człowieka, trudno byłoby nawet powiedzieć, czy należą do kobiety, czy do mężczyzny. Całe to zamieszanie z płciami rozmywa się z czasem. Stare kobiety i starzy mężczyźni upodobniają się do siebie.

Był rozczarowany. Myślał, że starość otwiera to trzecie oko, którym widzi się wszystko na wskroś, które pozwala rozumieć, jak działa świat.

Już miał rzucić jakąś dowcipna uwagę, ale nie zrobił tego. Z wiekiem przychodzi umiar.

Postarzał się, to oczywista obserwacja, ale często słyszymy, że starzenie się to proces stopniowy. Może tak jest, jednak w przypadku ojca to było raczej jak spadek z urwiska. Przez długi czas dzielnie trzymał się klifu – był zdrowy, silny, pełen energii – ale kiedy w końcu się puścił, spadł nagle i szybko.

Starzejemy się, pewnie, ale pod wieloma względami jesteśmy tacy sami jak kiedyś.

Starość może być bardzo smutna, ale jedno jest pewne: trzeba zrobić wszystko, żeby była radosna.

Starości nie czujesz – czują ją inni.

Starość, panie Jean, polega na tym, że już się zdobyło doświadczenie, którego nie można wykorzystać.

Starość dopada cię wtedy, gdy większość ludzi w twoim notatniku z adresami to lekarze.

Po czterdziestce człowiek wie,
Na co stać go, na co nie,
Co jest dobre, a co złe,
Po czterdziestce człowiek wie!

Z wiekiem nie rośniemy ani lepiej, ani gorzej, tylko bardziej przypominamy siebie.

Im bardziej się człowiek starzeje, tym mocniej czuje, że umiejętność cieszenia się chwilą bieżącą jest cennym darem podobnym do stanu łaski.

Na starość najgorzej samemu na świecie.

Włóczę się po wąskich uliczkach. Stare domy walą się na mnie. Podlegają opiece konserwatora. Ja – nie. Nie podlegam już niczyjej opiece.

Lepiej być starą niż martwą.

Dopiero kiedy człowiek jest stary, zaczynają dziać się rzeczy przyszłe, stąd też potrafimy wierzyć w rzeczy, w które dawniej wątpiliśmy, a nawet nie wierząc, że tak mogło być, wierzymy, że tak będzie.