Cytaty i aforyzmy Ulubione (0) Kategorie Autorzy Profesje Narodowości Najlepsze Cytaty losowe Szukaj
Adam Mickiewicz

Adam Mickiewicz cytaty

Adam Mickiewicz (ur. poniedziałek, 24 grudnia 1798; zm. poniedziałek, 26 listopada 1855) przeżył 56 lat, 11 miesięcy i 2 dni

Adam Mickiewicz był jednym z najważniejszych poetów polskiego romantyzmu, a także dramaturgiem, publicystą i działaczem politycznym. Uznawany jest za narodowego wieszcza Polski, którego twórczość odegrała kluczową rolę w kształtowaniu polskiej tożsamości kulturowej w okresie zaborów.

Mickiewicz urodził się na terenach dzisiejszej Litwy i związany był z kręgiem tzw. Wielkiej Emigracji. Jego życie i twórczość były silnie naznaczone doświadczeniem utraty niepodległości przez Polskę oraz ideami wolnościowymi. W swojej poezji łączył elementy historyczne, mistyczne i patriotyczne, tworząc dzieła o ogromnym znaczeniu dla literatury europejskiej.

Do jego najważniejszych utworów należą m.in. „Pan Tadeusz”, „Dziady” oraz „Konrad Wallenrod”. Szczególnie „Pan Tadeusz” uznawany jest za epopeję narodową, która w literacki sposób utrwaliła obraz dawnej Polski szlacheckiej.

Twórczość Mickiewicza to nie tylko literatura, ale również refleksja nad wolnością, moralnością, losem jednostki i narodu. Jego dzieła do dziś są źródłem wielu cytatów, które funkcjonują w kulturze jako ponadczasowe komentarze do ludzkiego życia, historii i emocji.

Na tej stronie znajdziesz najważniejsze cytaty Adama Mickiewicza – fragmenty jego dzieł i myśli, które wciąż inspirują i pozostają aktualne w kontekście literatury, patriotyzmu oraz refleksji nad człowiekiem i jego miejscem w historii.
Powiązane: romantyzm

Książki Adama Mickiewicza:

Ballady i romanse Dziady Dzieła tom X. Literatura słowiańska Dzieła tom XI. Literatura słowiańska Farys Grażyna Kochanek duchów Konrad Wallenrod Księgi narodu polskiego i pielgrzymstwa polskiego Liryki lozańskie Literatura słowiańska Tom VIII. O ty, piękno konia Oda do młodości Pan Tadeusz Powieści poetyckie. Księgi Narodu Polskego i pielgrzymstwa polskiego Reduta Ordona Sonety krymskie Świteź Wiersze Wiersze i powieści poetyckie
⇓ ⇓ pokaż więcej książek ⇓ ⇓
Informacje o ilustracji w tle: Tło: Institute of Ethnology and Cultural Anthropology, Adam Mickiewicz University, CC BY-SA 3.0 PL, via Wikimedia Commons

Strona numer 8

Biada niewiastom, jeśli kochają szaleńców.

To wyrzekłszy, przewrócił talerz dnem do góry
Na znak, że jeść nie będzie, i milczał ponury

Doliny piękne zostawmy szczęśliwym

Szabel nam nie zabraknie, szlachta na koń wsiędzie, Ja z synowcem na czele, i? – jakoś to będzie!

Nigdy we dwóch nie strzelać do jednej źwierzyny.

Żyłam na świecie: lecz, ach! Nie dla świata!
Myśl moja nazbyt skrzydlata.

Podług Hegla, Bóg jak duch i jako siła, jako byt i niebyt, Bóg wszechświata, urzeczywistnia się w człowieku...Hegel nie powiada wyraźnie, w którym królestwie Bóg przebywa obecnie; ale według jego systematu politycznego nietrudno odgadnąć, że przebywa teraz w Prusiech. Bóg polityczny stał się prusakiem. (Drwiące śmiechy słuchaczy).

Tadeusz z Telimeną, całkiem zapomniani,
Pamiętali o sobie. - Rada była pani,
Że jej dowcip tak bardzo Tadeusza bawił;
Młodzieniec jej nawzajem komplementy prawił.
Telimena mówiła coraz wolniéj, ciszéj,
I Tadeusz udawał, że jej nie dosłyszy
W tłumie rozmów: więc szepcąc, tak zbliżył się do niéj,
Że uczuł twarzą lubą gorącość jej skroni;
Wstrzymując oddech, usty chwytał jej westchnienie
I okiem łowił wszystkie jej wzroku promienie.

Wtem pomiędzy ich usta mignęła znienacka
Naprzód mucha, a za nią tuż Wojskiego placka.

Jestem człowiek, sam własnych kaprysów się boję.

W takiej ciszy - tak ucho natężam ciekawie,

Że słyszałbym głos z Litwy. - Jedźmy, nikt nie woła.

Witajże, ma jaskinio – na wieki zamknięci,
Nauczmy się więźniami stać się z własnej chęci –
Czyż nie znajdziemy zatrudnień? Mędrce dawnych wieków
Zamykali się szukać skarbów albo leków
I trucizn – my niewinni czarodzieje
Szukajmy ich, by otruć własne swe nadzieje.

Ach, te to, książki zbójeckie!
Młodości mojej niebo i tortury!
One zwichnęły osadę mych skrzydeł
I wyłamały do góry,
Że już nie mogłem nad dół skręcić lotu.

(...) Kochajmy się, ale tak - z osobna.

Jeśli zapomnę o Nich, Ty Boże na Niebie, Zapomnij o mnie!

Ludzie! Każdy z was mógłby, samotny, więziony,
Myślą i wiarą zwalać i podźwigać trony.

Bóg wyrzekł słowo stań się, Bóg i zgiń wyrzecze.

Kiedy od ludzi wiara i wolność uciecze,

Kiedy ziemię despotyzm i duma szalona

Obleją, jak Moskale redutę Ordona -

Karząc plemię zwyciężców zbrodniami zatrute,

Bóg wysadzi tę ziemię, jak on swą redutę.

Zostać na polu samemu i w nocy,
"To lubię - rzekłem - to lubię!

Z czego umarłem? nie mów, że z rozpaczy.

(...)
I nie przeczym, że nasi synowie i wnuki
Mają od starych więcej książkowej nauki
Ale co dzień postrzegam, jak młódź cierpi na tem,
Że nie ma szkół uczących żyć z ludźmi i światem.
(...)

Zaiste! nic tak w sercu uczuć nie rozpala,
Jako kiedy się serce od serca oddala.
Czas jest to wiatr, on tylko małą świecę zdmuchnie,
Wielki pożar od wiatru tym mocniej wybuchnie.

Galeria - kliknij aby powiększyć