Lis i kozioł. Już był w ogródku, już witał się z gąską: Kiedy skok robiąc wpadł w beczkę wkopaną, Gdzie wodę zbierano. Ani pomyślić o wyskoczeniu. Chociaż wody nie było i nawet nie grząsko: Studnia na półczwarta łokcia, Za wysokie progi Na lisie nogi. Zrąb tak gładki, że nigdzie nie wścibić paznokcia. Postaw sięż teraz w tego lisa położeniu! Inny zwierz pewno złamałby łapy I bił się w chrapy, Wołając gromu, ażeby go dobił. Nasz lis takich głupstw nie robił; Wie, że rozpaczać jest to zło podawać do zła. Zawsze maca wkoło zębem. A patrzy w górę; jakoż wkrótce ujrzał kozła, Stojącego tuż nad zrębem I patrzącego z ciekawością w studnię. Lis wnet spuścił pysk na dno, udając, że pije, Cmoka głośno, głośno chłepce, I tak sam do siebie szepce: "Oto mi woda, takiej nie piłem, jak żyję, Smak lodu, a czysta cudnie. Chce mi się całemu spłukać, Ale mi ją szkoda zbrukać. Szkoda! Bo co też to za woda!" Kozioł, który tam właśnie przyszedł wody szukać: "Ej - krzyknął z góry - Ej, ty ryży kudła, Wara od źródła!" I hop w dół. Lis mu na kark a z karku na rogi, A z rogów na zrąb i w nogi.
