Cytaty i aforyzmy Ulubione (0) Kategorie Autorzy Profesje Narodowości Najlepsze Cytaty losowe Szukaj
Adam Mickiewicz

Adam Mickiewicz cytaty

Adam Mickiewicz (ur. poniedziałek, 24 grudnia 1798; zm. poniedziałek, 26 listopada 1855) przeżył 56 lat, 11 miesięcy i 2 dni

Adam Mickiewicz był jednym z najważniejszych poetów polskiego romantyzmu, a także dramaturgiem, publicystą i działaczem politycznym. Uznawany jest za narodowego wieszcza Polski, którego twórczość odegrała kluczową rolę w kształtowaniu polskiej tożsamości kulturowej w okresie zaborów.

Mickiewicz urodził się na terenach dzisiejszej Litwy i związany był z kręgiem tzw. Wielkiej Emigracji. Jego życie i twórczość były silnie naznaczone doświadczeniem utraty niepodległości przez Polskę oraz ideami wolnościowymi. W swojej poezji łączył elementy historyczne, mistyczne i patriotyczne, tworząc dzieła o ogromnym znaczeniu dla literatury europejskiej.

Do jego najważniejszych utworów należą m.in. „Pan Tadeusz”, „Dziady” oraz „Konrad Wallenrod”. Szczególnie „Pan Tadeusz” uznawany jest za epopeję narodową, która w literacki sposób utrwaliła obraz dawnej Polski szlacheckiej.

Twórczość Mickiewicza to nie tylko literatura, ale również refleksja nad wolnością, moralnością, losem jednostki i narodu. Jego dzieła do dziś są źródłem wielu cytatów, które funkcjonują w kulturze jako ponadczasowe komentarze do ludzkiego życia, historii i emocji.

Na tej stronie znajdziesz najważniejsze cytaty Adama Mickiewicza – fragmenty jego dzieł i myśli, które wciąż inspirują i pozostają aktualne w kontekście literatury, patriotyzmu oraz refleksji nad człowiekiem i jego miejscem w historii.
Powiązane: romantyzm

Książki Adama Mickiewicza:

Ballady i romanse Dziady Dzieła tom X. Literatura słowiańska Dzieła tom XI. Literatura słowiańska Farys Grażyna Kochanek duchów Konrad Wallenrod Księgi narodu polskiego i pielgrzymstwa polskiego Liryki lozańskie Literatura słowiańska Tom VIII. O ty, piękno konia Oda do młodości Pan Tadeusz Powieści poetyckie. Księgi Narodu Polskego i pielgrzymstwa polskiego Reduta Ordona Sonety krymskie Świteź Wiersze Wiersze i powieści poetyckie
⇓ ⇓ pokaż więcej książek ⇓ ⇓
Informacje o ilustracji w tle: Tło: Institute of Ethnology and Cultural Anthropology, Adam Mickiewicz University, CC BY-SA 3.0 PL, via Wikimedia Commons

Strona numer 7

GUSTAW
(z dziką ironią)
Stój, stój, żałosne pisklę!...precz, wrzasku niewieści!
Będęż, jak dziecko szczęścia, umierając szlochał?
Wszystko mi, wszystko niebiosa wydarły,
Lecz reszty dumy nie mogą odebrać
Żywy, o nic przed nikim nie umiałem żebrać,
Żebrać litości nie będę umarły!

Chcę na pamiątkę mieć jaki dar świeży, Który dziś jeszcze był na twoim łonie, Na którym jeszcze świeża łezka płonie. Chcę go przed śmiercią na mym sercu złożyć, Chcę go ostatnim pożegnać wyrazem; Mam zginąć wkrótce, nagle; zgińmy razem.

Nie mogę być kochankiem, będę bohaterem.

Któż Panu przeszkadza, kochać i być szczęśliwym!
Mych przeznaczeń władza.

Ja, gdybym równie był panem wyboru
I najcudowniejsza postać dziewicza,
Jakiej Bóg dotąd nie pokazał wzoru,
Piękniejsza niżli aniołów oblicza,
Niżli sny moje, niżli poetów zmyślania,
Niżli ty nawet...oddam ją za ciebie,
Za słodycz twego jednego spojrzenia!
Ach, i gdyby w posagu
Płynęło za nią wszystkie złoto Tagu,
Gdyby królestwo w niebie,
Oddałbym ją za ciebie!

O wy! co tylko na świat idziecie z północą,/ Chytrość rozumem, a złość nazywacie mocą;/ Kto z was wiarę i wolność znajdzie i zagrzebie/ Myśli Boga oszukać- oszuka sam siebie.

Płacz; lecz niestety, boleść przypomnienia
Nas samych trawi, a nic w koło nas nie zmienia.

Prędzej dzień będzie nocą, rozkosz będzie kaźnią, niż sen będzie pamięcią, mara wyobraźnią.

Niech Pociej Macieja,
a nie Maciej Pocieja ma za dobrodzieja.

Gęby za lud krzyczące sam lud w końcu znudzą.
I twarze lud bawiące na końcu lud znudzą.
Ręce za lud walczące sam lud poobcina.
Imion miłych ludowi lud pozapomina.
Wszystko przejdzie. Po huku, po szumie, po trudzie
Wezmą dziedzictwo cisi, ciemni, mali ludzie.

Czas ucieka, życie mija!

O! luba, zginąłem w niebie,
Kiedym raz pierwszy pocałował ciebie!

Na obelgę śmiertelną dla uszu szlachcica,
I której żaden nigdy nie słyszał Soplica,
Zadrżał Tadeusz, twarz mu pobladła jak trupia,
Tupnąwszy nogą, usta przyciąwszy, rzekł: Głupia!

Chłopcowi każda piękność zda się rówiennicą
A niewinnemu każda kochanka dziewicą.

Żeś mnie uwiódł i teraz porzucił sierotę,
To nic! Jesteś mężczyzną, znam waszą niecnotę...

KONRAD

Przepaść - tysiąc lat - pusto - dobrze - jeszcze więcéj!
Ja wytrzymam i dziesięć tysiąców tysięcy -
Modlić się? - tu modlitwa nie przyda się na nic -
I byłaż taka przepaść bez dna i bez granic? -
Nie wiedziałem - a była.

Precz z moich oczu!...Posłucham od razu, precz z mega serca!...I serce posłucha, precz z mej pamięci!...Nie, tego rozkazu moja i twoja pamięć nie posłucha!...

Są kosztowne bronie,
Których ostrze przenika i aż w duszy tonie; Przecież widomie nie uszkodzą ciału.
Taką bronią po dwakroć zostałem przebity...Taką bronią za życia są oczy kobiety.

Drodzy są i widziani we śnie przyjaciele,
Gdy prawdziwych na jawie widzim tak niewiele.

Gdy na dziewczynę zawołają: żono!
Już ją żywcem pogrzebiono!
Wyrzeka się przyjaciół, ojca, matki, brata,
Nawet...słowem, całego wyrzeka się świata,
Skoro stanęła na cudzym progu!

Galeria - kliknij aby powiększyć