Widziałem rozstrzelanych, co patrzyli śmiele W rurę broni, nie chcieli na oczy zasłony; A jak padli na ziemię, widziałem w ich ciele Strach, co za życia wstydem i pychą więziony, Wyszedł z trupa jak owad i pełzał wokoło: Gorszy strach niż ten, który tchórza w bitwie nęka. Taki strach, że dość spojrzeć na zamarłe czoło, Aby widzieć, że dusza dąsa się i lęka, Gardzi bólem i cierpi, i wieczna jej męka. A więc, mój Panie, myślę, że twarz umarłego Jest jak patent wojskowy do świata przyszłego, I poznasz zaraz, jak on tam będzie przyjęty, W jakiej randze i stopniu: święty czy przeklęty.
