Cytaty szachistów

Nie lubię myśleć w sposób zorganizowany, jestem chaotyczny i mam wyraźne skłonności do lenistwa. Mój trener to zauważył i w zasadzie pozwolił mi ćwiczyć to, na co akurat miałem ochotę. (…) Praca według rozpiski godzinowej w ogóle mnie nie bawi. Systematyczna nauka by mnie zabiła.

Kasparow jest gangsterem, hańbą dla szachów, hańbą dla rasy ludzkiej. Nie jest czymś, z czego Rosja powinna być dumna. Powinien dołączyć do Chodorkowskiego w więzieniu. Popełnił straszne oszustwo tymi wszystkimi wcześniej ustawionymi grami i meczami.

Kocham szachy i nie wymyśliłem losowych szachów /Szachy 960/, żeby je zniszczyć. Wymyśliłem to, aby rozwijać szachy. Ponieważ uważam, że stare szachy umierają, tak naprawdę są martwe. Wiele osób wymyśla inne zasady gry w szachy, z planszami 10x8, nowymi figurami i wszelkiego rodzaju rzeczami. Naprawdę nie jestem tym zainteresowany. Chcę zachować stary smak szachów. Chcę zachować starą grę w szachy. To po prostu dokonanie zmian, aby pozycje wyjściowe były mieszane, aby /szachy/ nie były zdegenerowane do zapamiętywania i wstępnej aranżacji, jak to jest teraz.

Przede wszystkim musimy zrozumieć, czym jest komunizm. Dla mnie prawdziwy komunizm, sowiecki komunizm, jest zasadniczo maską bolszewizmu, która jest maską judaizmu.

Większość ludzi to owce, które potrzebują wsparcia innych.

Nasz umysł to wszystko, co mamy. Nie żeby nas to czasem nie sprowadziło na manowce, ale wciąż musimy analizować rzeczy w sobie.

Nie lubię amerykańskich dziewczyn. Są bardzo zarozumiałe. W Europie są przyjemniejsze.

Nie ma wątpliwości, że Kasparow wie, że jest geniuszem. Porzucił szachy nie po to, by spędzać więcej czasu z rodziną, ani nawet po to, by zostać prezydentem Rosji, ale by zmienić infrastrukturę rosyjskiej polityki. Jego niepowodzenie, jak dotąd, pozostawiło mu wolny czas, którego część wykorzystuje na wykłady dla dyrektorów generalnych na temat wybryków innych dyrektorów generalnych.

/kobiety/ Nie potrafią się skoncentrować, nie mają wytrzymałości i nie są kreatywne. Wszystkie są rybami.

Moim zdaniem Gambit Królewski jest spalony. Przegrywa z siłą.

Nic tak nie koi bólu jak ludzki dotyk.

Remisy przekształcają szachy w grę nudną, partie rezultatywne – to wynik walki.

Capablanca nigdy tak naprawdę nie poświęcił się szachom, rzadko przygotowywał się do rozgrywek. Prostota jego gry to mit. Niemal zupełny brak wiedzy teoretycznej zmuszał go do wyciskania maksimum z każdej pozycji. Musiał wysilać się bardziej niż inni, ponieważ nie miał zbyt wiele atutów w debiucie.

Osoby, które grają w szachy, odnoszą sukcesy także w innych dziedzinach życia. Gra uczy jak się zachowywać w nieoczekiwanych sytuacjach, jak być samodzielnym i konsekwentnym w działaniu

Szachy już w Imperium Rosyjskim były bardzo popularną grą wśród elit. Prawie wszyscy słynni XIX-wieczni rosyjscy pisarze grywali w klubie szachowym w Sankt Petersburgu. W czasach komunizmu szachy znajdowały się w programie edukacji. Miały służyć wychowaniu nowych elit, bo te poprzednie wyemigrowały z kraju po rewolucji październikowej. W ten sposób stały się sportem powszechnym. I to chyba główny powód, dla którego Związek Radziecki miał tylu znakomitych szachistów.

Samokontrola jest kluczem, bo jeśli ktoś zaczyna się denerwować, rośnie prawdopodobieństwo, że popełni błąd. Odporność psychiczna jest bardzo potrzebna w szachach na najwyższym poziomie.

Nie, genialnym trzeba się urodzić. To jednak wciąż za mało. Nawet genialna osoba musi włożyć ogrom pracy, jeśli chce zdobywać najważniejsze szachowe trofea.

Moim zdaniem świat zmierza w złym kierunku. Kiedyś, nawet w czasach "zimnej wojny", liderzy mieli do siebie szacunek. Stany Zjednoczone i Związek Radziecki nie miały dobrych relacji, ale przywódcy tych krajów się szanowali i słuchali siebie nawzajem. Teraz ludzie u władzy się nie szanują, do tego nie są zbyt dobrze przygotowani do ról liderów i uparci. Nie potrafią wysłuchać drugiej strony. Liczy się tylko to, czego oni chcą. Z takim nastawieniem nie da się współpracować, znajdować rozwiązań akceptowalnych dla wszystkich stron.

Fischer osiągnął fantastyczne wyniki w turniejach pretendentów: z Taimanovem i Larsenem 6: 0 i 6: 0, a następnie z czteropunktową przewagą nad Petrosianem, co było świetnym sportowym wynikiem. Oczywiście wszyscy byli pod wrażeniem tych wyników, ponieważ Fischer dominował. Miał bardzo silną osobowość i wydaje mi się, że jego przeciwnikom najbardziej brakowało czynnika psychologicznego podczas tych meczów.

Sewilla nigdy nie miała bogatej tradycji szachowej. Walencja jest zupełnie inna, wystarczy powiedzieć, że jeden z miejskich placów nosi moje imię.