Kasparow jest gangsterem, hańbą dla szachów, hańbą dla rasy ludzkiej. Nie jest czymś, z czego Rosja powinna być dumna. Powinien dołączyć do Chodorkowskiego w więzieniu. Popełnił straszne oszustwo tymi wszystkimi wcześniej ustawionymi grami i meczami.

Raczej należało bić się do zgonu, niż oddychać hańbą.

Każdy czyn ludzki bez cnoty i sprawiedliwości jest czystą hańbą.

Ideałem w szachach może być jedynie zbiorowy wizerunek, jednak najbliższy temu ideałowi jest w moim odczuciu Capablanca…

Jestem za młody na to, żeby pamiętać erę pojedynków Kasparow – Karpow. Dla mnie idolem zawsze był Viswanathan Anand.

Będę grał w szachy, ponieważ bardzo to lubię, ale nie będę tego robił profesjonalnie. Mogę zagrać w symultanach albo w grach błyskawicznych, ale nic poza tym.

Capablanca nigdy tak naprawdę nie poświęcił się szachom, rzadko przygotowywał się do rozgrywek. Prostota jego gry to mit. Niemal zupełny brak wiedzy teoretycznej zmuszał go do wyciskania maksimum z każdej pozycji. Musiał wysilać się bardziej niż inni, ponieważ nie miał zbyt wiele atutów w debiucie.

Nie ma wątpliwości, że Kasparow wie, że jest geniuszem. Porzucił szachy nie po to, by spędzać więcej czasu z rodziną, ani nawet po to, by zostać prezydentem Rosji, ale by zmienić infrastrukturę rosyjskiej polityki. Jego niepowodzenie, jak dotąd, pozostawiło mu wolny czas, którego część wykorzystuje na wykłady dla dyrektorów generalnych na temat wybryków innych dyrektorów generalnych.

Kultową książką jest oczywiście „Mój System”, którą wszystkim polecam. Lubię książki z dobrze zebranymi kombinacjami, np. książka Cshaby Balogha z kombinacjami z niedawno rozegranych partii. Polecam też książki B. Gelfanda, szczególnie ta o strategii jest bardzo dobra. "Poprzednicy" Kasparova podobają mi się, ale głównie jako książka o historii szachów, a nie ze względu na walory edukacyjne. Mam wrażenie, że Kasparov za dużo używa komputerowych wariantów.