Cytaty angielskich poetów

Co miłość zdziała, to zazdrość spartaczy.

Gdy ktoś skrzywdzony zwija się z udręki,
nietrudno radzić: "Powściągnij te jęki'";
lecz gdyby na nas spadł ciężar niedoli,
tak samo byśmy jęczały, że boli.

Boże, wstrzymaj ślepy pęd naszych namiętności!

I podstęp dobry, gdy karze złą żądzę.

Nie mam nadziei cokolwiek uczynię,
Nadejście śmierci opóźnię jedynie.

Szlachetne łona wydają niekiedy niegodnych synów.

Sonet VIII

Ty - muzyka, ale w muzyczne tony
Wsłuchana toniesz w rozterce okrutnej.
Czemu ty kochasz wszystko, co jest smutne,
Czemu z radością witasz ból szalony?
Gdzież utajona przyczyna tej męki?
Czy nie dlatego serce smutkiem strute,
Że harmonijnie zespolone dźwięki
Dla samotności twojej brzmią wyrzutem?
Słuchaj, jak struny, w jeden akord zgodny
Łącząc się, pięknie, melodyjnie grają.
Jak gdyby matka, ojciec i syn młody
O swej szczęśliwej jedności śpiewają.

Mówi nam zgodna owych strun muzyka,
Że równa śmierci droga samotnika.

Miłując wszystkich, ufaj nie każdemu, a krzywdy nie czyń nikomu. Wrogowi dorównuj siłą, nie użyciem siły; przyjacielowi nie pozwól, by odszedł.

Uroda kusi zbójców jeszcze silniej niż złoto.

Niektórzy rodzą się wielkimi, inni wielkość osiągają, jeszcze innym wielkość sama się narzuca.

Ja słowa niosę, które należało
Wyć na pustyni, by ludzkie ich ucho
Schwycić nie mogło.

Kiedy zarzekałem się, że umrę w stanie bezżennym, nie mogłem przecież przewidzieć, że w dotrzymaniu słowa przeszkodzi mi ożenek.

Jeśli się kiedy urżnę, to tylko wraz z ludźmi naprawdę bogobojnymi, nie z takim rozpijaczonym tałatajstwem.

Mało miłości twej jesteśmy winni
Mało też na twą liczyliśmy pomoc...

Zmarłym należy się opłakanie - w granicach rozsądku; lecz żal nadmierny jest wrogiem żywych.

Melancholia jest matką obłędu.

- że też człowiek musi się tak zmieniać w krótkim czasie!
- jest różnica między motylem a poczwarką, a przecież motyl to dawna poczwarka.

[akt V, scena IV].

Ja byłam mamką tej, coś z nią pan mówił,
Smaczny by kąsek miał, kto by ją złowił.

Kiedy nam żyłach nie krąży ciepła krew, wszystko nas złości od rana, obca nam wszelka hojność, wielkoduszność; lecz gdy przewody i kanały krwi zasili wino i jadło, z dusz znika ta oschłość, której nabrały w godzinach, gdyśmy pościli jak jacy kapłani.

[akt V, scena I].

Pożar pożarem powstrzymasz, ćwiek ćwiekiem wybijesz z deski; to samo z człowiekiem i jego siłą.

[akt IV, scena VII].