Cytaty angielskich poetów

Dzień nie ma takiej wierności u słońca, Jaką w nim miałam.

Byłoby z wielką dla młodzieńca szkodą,
gdyby się nie mógł rozejrzeć po świecie.

Komu wstyd to się zarumieni,
kto się boi ten zblednie.

Taka jest miłość: jedno z dwojga, albo
sam oddasz rozum na służbę szaleństwu,
albo szaleństwo zniewoli twój rozum.

Taka już w człowieku prostota głupia siedzi, że jak ciało zawoła, to on cały idzie prosto za nim.

Jak łatwo bystry człowiek daję się zmienić w bezwolną marionetkę, jeśli używa swego dowcipu w złej sprawie!

Płacz po utracie bliskich nie pomaga strapionej duszy tak bardzo jak jak radość z nowych przyjaciół, w których ma oparcie.

Kujon za cały zysk ma pełne płuca
kurzu, gdy cudze wertuje szpargały.

(...)

Wiedzieć zbyt wiele to pychy oznaka.

(...) o, ileż słodyczy
Ma dla nas życie, gdy wolimy w mękach
Mrzeć co godzina niż umrzeć od razu!

Dać mu dosyć złota, to ożeni się z pierwszą lepszą kukłą, kurduplem albo kocmołuchem bez jednego zęba w dziąsłach, choćby taka narzeczona miała w środku więcej chorób niż pięćdziesiąt dwie szkapy razem wzięte.

Jady złorzeczeń zazdrosnej kobiety trują straszliwiej niż kły wściekłych psów.

Miłość nie upór najpewniej zwycięża.

Czas to w ogóle złodziej, bo jego zasada działania jest ta, że nas łotr, z wdzięków okrada.

Kobieta w gniewie to zmącone źródło,
błotniste, mętne i budzące wstręt:
póki jest takie, nikt - choćby umierał
z pragnienia - nie tknie z niego nawet kropli

Język wypowie gniew, co wzbiera w sercu:
gniew ukrywany serce by rozerwał nagłą eksplozją.

I śmiałek umknie, gdy zaryczy niedźwiedź.

Z kobiety, widzę, łatwo zrobić durnia,
jeżeli nie ma w niej ducha oporu.

W dwójnasób złoża zła rosną, gdy i czyn, i słowo kole.

Gdybyście widzieli,
jak łatwo nawet tchórzliwy niedojda
poskromi choćby najkrnąbrniejszą wiedźmę,
gdy ich zostawić z sobą i drzwi zamknąć!

Nie tak mi trzeba jadła jak właśnie przyjaźni.