Cytaty pisarzy

Uczucia w stosunku do ludzi są inne. Zawsze po trochu ulegają zmianom, dopasowując się do partnera. Uczucia chwieją się, wahają, wzrastają, znikają, są negowane, ranione. Nie można tego świadomie kontrolować.

Kiedy człowiek mieszka długo sam, zaczyna się przyglądać różnym rzeczom. Czasami zaczyna też mówić do siebie, jadać w hałaśliwych knajpach (...). I po trochu sam staje się anachroniczny.

- Słuchaj, Tanimura, dlaczego po naszej randce do mnie nie zadzwoniłeś? Chciałam z tobą spokojnie pogadać.
– Bo byłaś dla mnie trochę za ładna – odparłem. Roześmiała się.
– Przyjemnie usłyszeć coś takiego, nawet jeśli mówisz to tylko z grzeczności.
– Nigdy w życiu nie powiedziałem nic z grzeczności – odrzekłem.

Nie wiem, co jest we mnie zwariowanego. Uważam, że jestem niezwykle normalnym człowiekiem o niezwykle normalnym sposobie myślenia.

Sukces często sprawia, że życie staje się nudne.

Żelazna zasada w biznesie jest taka, żeby nie przyjmować pierwszej oferty. Jak to zapamiętacie, nie stracicie.

- Rano jeszcze ciągle mnie potrzebujesz? - zapytała.
- Bardzo. Bardziej niż wczoraj.
- Po raz pierwszy ktoś mnie tak potrzebuje. Czuję to wyraźnie. Że ktoś mnie potrzebuje. Pierwszy raz poczułam coś takiego.
- Nikt cię do tej pory nie potrzebował?
- Nie tak jak ty.

To po prostu niemożliwe, żeby jedna osoba pilnowała drugiej cały czas.

Może moje całe dotychczasowe życie było pomyłką? Czasami tak myślę. Może gdzieś się pomyliłem? I może wszystko, co robiłem, było bez znaczenia?

- Bez ludzkiego ciepła czuję się niekiedy taki samotny, że nie mogę tego znieść.

Wyraźnie określony cel upraszcza życie.

Ale kiedy myślę o okresie, gdy miałem dwadzieścia lat, pamiętam tylko, jak bardzo byłem samotny i sam. Nie miałem dziewczyny, żeby ogrzała moje ciało i serce, nie miałem też przyjaciela, z którym mógłbym szczerze porozmawiać. Codziennie nie wiedziałem, co począć, nie miałem żadnej wizji przyszłości. Przez większość czasu byłem głęboko zamknięty w sobie. Zdarzało się, że przez tydzień z nikim nie rozmawiałem. Wiodłem takie życie przez rok. To był długi rok.

W życiu jest kilka rzeczy, których nie da się sensownie wytłumaczyć, i kilka rzeczy, których nie należy tłumaczyć. Szczególnie w przypadkach, gdy w wyniku tłumaczenia coś cennego zostanie utracone.

Bo nikt nie wie, jaki sen nam się jutro przyśni.

W końcu podjął decyzję, podniósł się ze stołka i pochylił nad łóżkiem. Nie mógł po prostu uciec. Nie mógł wiecznie żyć jak przestraszone dziecko, odwracając wzrok od tego, co było przed nim. Tylko poznanie prawdy dawało człowiekowi właściwą siłę. Bez względu na to, jaka ta prawda była.

Niektóre rzeczy się zapomina, niektóre znikają, a niektóre umierają. I nie ma w tym prawie nic tragicznego.

Sumire nie była żadną pięknością. Miała zapadnięte policzki i nieco zbyt szerokie usta, nos mały i zadarty, pełną ekspresji twarz i wielkie poczucie humoru, chociaż rzadko śmiała się na głos. Niewysoka, nawet będąc w dobrym nastroju mówiła tak, jakby niewiele jej brakowało do wywołania awantury. Nigdy nie widziałem, by użyła szminki czy ołówka do brwi, wątpię też, czy wiedziała, że biustonosze są w różnych rozmiarach. Mimo wszystko było w niej coś niezwykłego, coś co przyciągało ludzi. Zdefiniowanie „tego czegoś” nie jest łatwe, kiedy jednak spoglądało jej się w oczy, zawsze było to widać, odbite w ich głębi.

Chodzi o to, że należy być wyczulonym. Nie uprzedzać się do niczego, słuchać, co się dzieje, mieć uszy, serce i umysł otwarte.

Niekiedy czas płynie tak powoli i sugestywnie, że trudno to znieść. A niekiedy przeskakuje po kilka stopni naraz.

- Pan Sowa jest bóstwem strzegącym lasu, ma wielką wiedzę, więc przekazuje nam mądrość nocy - oznajmiła dziewczyna