Cytaty amerykańskich pisarzy

[Ludzie] Lubią wie­rzyć, że (...) tra­ge­die dzie­ją się nie bez po­wo­du, że ofia­ra jest w jakiś spo­sób sama sobie winna, że cha­osem rzą­dzi jakaś re­gu­ła i dla­te­go im nic złego się nie sta­nie. Po­krze­pia nas myśl, że pa­nu­je­my nad swoim losem, a prze­cież tak nie jest.

Bo­ga­ci lu­dzie czę­sto oka­zu­ją hoj­ność, żeby osią­gnąć swój cel.

To banał, ale praw­dzi­wy: nic tak nie cuch­nie jak roz­kła­da­ją­ce się ludz­kie zwło­ki.

(..) sto­su­ją wobec mnie zwy­kłą w ta­kich przy­pad­kach tak­ty­kę mil­cze­nia. Me­cha­nizm jest pro­sty: więk­szość ludzi nie znosi ciszy i zrobi wszyst­ko, żeby ją prze­rwać, czę­sto mó­wiąc coś, co można potem wy­ko­rzy­stać prze­ciw­ko nim.

Każdy racjonalny argument można było zdyskredytować czymś, co przytaczająca go osoba kiedyś zrobiła lub powiedziała - nieważne, jak dawno temu albo czy w ogóle się to wydarzyło.

Trawniki dookoła były nieskazitelnie wypielęgnowane. Wielu osobom bardzo by się to podobało. Wilde'owi nie. Natura maluje swoje płótno, a potem ktoś przychodzi i myśli, że może to poprawić. Nie. Natura powinna być (...) dzika. Kiedy się ją poskramia, traci się to co czyni ją niepowtarzalną.

Czasami wyjaśnianie, jak działa wszechświat, przypomina uczenie lwa czytania. Czytanie jest prawdziwe. Lew jest prawdziwy. Ale nigdy nie nauczy się czytać.

Ingrid mogła pić przez wiele godzin i nie było tego po niej widać. A jemu wystarczyły dwa piwa, żeby próbować pocałować z języczkiem gniazdko elektryczne.

Człowiek się przyzwyczaja, a przejawia się to między innymi tak, że gdy coś staje się dla niego powszednie, przestaje to doceniać. Rzeczy codzienne pierzemy za oczywiste. Nie mówię, że to źle. Bez przesady z tym, że należy „żyć w pełni każdą chwilą”. To nierealne, przynosi większy stres niż satysfakcję. Tajemnicą spełnienia są nie podniecające przygody ani intensywne wrażenia – nikt tego kondycyjnie na dłuższą metę nie wytrzyma – ale cieszenie się spokojem i wytrwałością.

Jeśli ktoś Cię krzywdzi, zapominasz o miłosierdziu i litości. Eliminujesz wroga. Oczyszczasz teren.

To wszystko zdarzyło się dawno temu. Przeszłość umarła, Pawle. Nie wskrzesza się zmarłych. Grzebie się ich i żyje dalej.

Bezczynność zmniejsza szanse na zwycięstwo.

Adam wystarczająco długo miał do czynienia z wymiarem sprawiedliwości, by wiedzieć, że niczego nie należy uznawać z góry za stuprocentowo pewne. To ty musisz podjąć wysiłek. Zbadać fakty. Ludzie kłamią. Trzeba przeprowadzić dochodzenie, ponieważ wstępne założenia bardzo często okazują się błędne.

(...) można się uodpornić na okrucieństwo. Można uznać, że jest normą. Można je zaakceptować i robić swoje.

Czasem pragniemy czegoś tak bardzo, że bierzemy nasze życzenia za prawdę. Rozumiesz?

Rzecz w tym, że człowiek jest tylko zwierzęciem, prymitywnym organizmem, niewiele różniącym się od swoich protoplastów. Umierasz i cię nie ma. To czysta megalomania uważać, że my, ludzie, w jakiś sposób oszukamy śmierć i, w przeciwieństwie do innych stworzeń, zdołamy ją przetrwać.

- Jesteś religijny, Adamie?
- Niespecjalnie.
- To bez znaczenia. Nie musisz wierzyć, że ona widzi, jak jej chłopcy się uśmiechają. (...) Wystarczy, jeśli uwierzysz, że tego by pragnęła.

Zawsze wszystko sprowadza się do walki: my kontra oni. Na tym polega życie. Z tego powodu toczymy wojny. Każdego dnia podejmujemy decyzje, które mają na celu chronić naszych najbliższych, nawet jeśli to oznacza cierpienie dla innych. (...) My kontra oni. Wszyscy tak robimy.

Wszyst­ko w życiu jest kwe­stią tego, „co by było, gdyby…”.

Widzimy płoty ze sztachet, ładne fasady domów, dwoje uśmiechniętych rodziców, zdrowe rodzeństwo, ale nie wiemy, co się za tym kryje, nie mamy pojęcia o rozgrywających się za zamkniętymi drzwiami dramatach, gniewie i przemocy,zniweczonych marzeniach i wygórowanych oczekiwaniach.