Cytaty polskich duchownych rzymskokatolickich

Uśmiech jest najprawdziwszym, kiedy jednocześnie uśmiechają się oczy.

Trudniej kochać bliźniego niż małego fiata.

Śpieszmy się kochać ludzi, tak szybko odchodzą.

Śmierć jest bramą do dalszego świata – lepszego świata.

Szczegół nadaje wielkość wszystkiemu co małe.

Smutek szuka przyjaźni.

Serce które kocha nie jest już niczyje.

Są tacy, którzy się kochają i muszą się spotkać, aby się ominąć. Bliscy i oddaleni – jakby stali w lustrze.

Samotność łączy ciała, a dusze cierpienie.

Poezja kształtuje i budzi.

Od zwykłych rzeczy naucz się spokoju.

Nie posypujcie cukrem religii.

Nie polewaj, nie dmuchaj, gdy miłość się pali.

Nie bój się stracić – kochając nic nie tracisz.

Naszą ludzką siłą jest świadomość naszej słabości.

Nauka, wbrew utartemu mniemaniu, jest raczej ciągłą, twórczą niepewnością, a nie zbiorem pewników.

Najważniejsze dokonuje się w ciszy wewnętrznej.

Najpierw starzeje się ciało, potem umysł, na końcu serce.

Miłość oddala bo za bardzo zbliża.

Łatwiej upaść na głowę niż powstać z miłości.