Nie ma żadnych półśrodków. ”Prawdopodobnie” to słowo, które można znaleźć na południe od granicy, ale nigdy, przenigdy na zachód od słońca.
Kiedy wysiadła z samochodu i odeszła, mój świat stał się pusty i pozbawiony znaczenia.
Czy była martwa? Nie, nie była martwa. Nadal żyła, w nieruchomym, głębokim, cichym świecie za szybą. A jej usta, nieruchome, mówiły o nieskończonej nicości.
W ostatecznym rozrachunku jestem osobą, która potrafi wyrządzić zło. Nigdy świadomie nie próbowałem nikogo skrzywdzić, lecz mimo dobrych intencji, w potrzebie potrafiłem być do cna egocentryczny, wręcz okrutny. Byłem kimś, kto potrafi uciekając się do wiarygodnej wymówki, zadać osobie, na której mi zależało, ranę nie do zagojenia.
Nie rozumiałem, że mogę skrzywdzić kogoś tak strasznie, że osoba ta już nigdy nie dojdzie do siebie. Że mozna, po prostu żyjąc, zranić inną osobę tak bardzo, że rana ta już nigdy się nie zagoi.
Wszyscy ciągle znikają. Niektóre rzeczy nagle przestają istnieć, jakby zostały odcięte. Inne powoli rozpływają się jak mgła. I zostaje tylko pustynia.
Ponieważ pamięć i odczucia są tak niepewne, tak subiektywne, zawsze polegamy na jakiejś rzeczywistości - nazwijmy ją rzeczywistością alternatywną - która udowodni prawdziwość wydarzeń. Do jakiego stopnia fakty, które uznajemy za prawdziwe, rzeczywiście takie są, a do jakiego stopnia są faktami jedynie dlatego, że tak je nazywamy - takiego rozróżnienia nie sposób dokonać. Dlatego, by uznać pewną rzeczywistość za rzeczywistość, potrzebujemy innej rzeczywistości do zrelatywizowania tej pierwszej. Lecz ta druga rzeczywistość wymaga trzeciej jako podstawy. W naszej świadomości powstaje nieskończony łańcuch, a jego podtrzymywanie tworzy wrażenie, że istniejemy. Może jednak wydarzyć się coś, co przerwie ten łańcuch i wtedy czujemy się zagubieni. Co jest prawdziwe? Czy rzeczywistość znajduje się po tej stronie zerwanego łańcucha, czy po drugiej?
Nikt nie może przewidzieć, ile to życie potrwa. Wszystko, co ma formę, może zniknąć w jednej chwili.
- Dlaczego się tak we mnie wpatrujesz? - pytała. - Bo jesteś ładna. - odpowiadałem. - Jesteś pierwszą osobą, która mi to mówi. - Tylko ja o tym wiem. - mówiłem. - A możesz mi wierzyć, że wiem, co mówię.
Smutna prawda jest taka, że pewnych rzeczy nie da się odwrócić. Kiedy już ruszą do przodu, to choćbyś bardzo się starał, nie dasz rady ich cofnąć do punktu wyjściowego. Jeżeli choćby jedna z nich źle pójdzie, tak już zostanie na zawsze.
Po pewnym czasie rzeczy twardnieją. Jak cement w wiadrze. I nie możemy już wrócić. Chcesz powiedzieć, że cement, z którego jesteś zrobiony, stwardniał, więc nie możesz już być kimś innym.
Ludzie chcą, by coś nimi wstrząsnęło. Dziewięć występów na dziesięć lepiej zapomnieć, ale wszyscy czekają na ten dziesiąty raz, na to uniesienie. To właśnie potrafi ruszyć świat z posad. Sztuka.
Życie nie jest proste i uważam, że wcale takie być nie powinno.
Jesteś tu. Przynajmniej wyglądasz, jakbyś tu była. Ale może wcale cię nie ma. Albo już zniknęłaś dawno, dawno temu. Wyciągam rękę, żeby się przekonać, ale ty się schowałaś za chmurą różnych "prawdopodobnie".
Każdy umiera inaczej. Istnieje wiele rodzajów śmierci. Ale ostatecznie...zostaje tylko pustynia.
Obietnice - nawet te niezobowiązujące - pozostają człowiekowi w pamięci.
Wydawało nam się, że wiele razem zbudowaliśmy, ale nie udało nam się osiągnąć ani jednej rzeczy. Życie układało nam się zbyt łatwo. Byliśmy zbyt szczęśliwi.
Nawet zamkom z bajki przydaje się warstwa świeżej farby.
Kiedy przewróci się jedna karta, wali się cały domek. I nie ma jak się wydostać z gruzów. Dopóki ktoś nie przyjdzie i cię nie wyciągnie.
Na tym świecie niektóre rzeczy można zmienić, a innych się nie da. Upływ czasu to jedna z rzeczy, których nie można odkręcić. Jeśli się znalazłeś w pewnym punkcie, to nie możesz już wrócić.
