Cytaty Francuzów

Znajomość nieprzyjaciela jest już bronią w moim ręku.

Życie wytwarza porządek, ale porządek nie tworzy życia.

Złość nie zaślepia. Ona bierze się ze ślepoty.

Najpierw trzeba działać i budować, uczyć się i tworzyć. Nagroda przychodzi potem.

Jestem cieniem, powiada cień, i gardzę światłem. Ale - jak wiadomo - cień się światłem żywi.

Porządek stanowiony dla samego porządku odziera człowieka z największej siły, siły samodoskonalenia i przemieniania świata.

Tyrania bierze się stąd, że usiłując zrealizować niemożliwość, irytujesz się niepowodzeniem, obrzucasz wyrzutami innych i stajesz się okrutny.

Nie ma czegoś takiego jak egoizm – jest tylko okaleczenie. I człowiek, który idzie sam, powtarzając: ja, ja, ja...Jest jakby nieobecny w królestwie. Podobnie kamień odrzucony daleko od świątyni, słowo pojedyncze poza poematem albo kawałek ciała.

Czy zabroniłbyś wznieść piękną świątynię ze strachu przed trzęsieniem ziemi, które mogłoby ją zburzyć?

Dziecko potrafi z trzech kamyków stworzyć flotą wojenną, której zagraża burza, a kiedy dam mu drewnianego żołnierzyka, stwarza armię, dowódców, wierność cesarstwu, bezwzględną dyscyplinę i śmierć.

Każda droga bowiem prowadzi w obie strony. Jeżeli odmówisz odpowiedzialności za klęskę, nie będziesz odpowiedzialny za zwycięstwo.

Prawda, widziałem ludzi, którzy uciekali przed śmiercią zdjęci trwogą na myśl o jej spotkaniu. Ale w umierającym nie dojrzałem nigdy lęku i myli się, kto by sądził inaczej!

Nie rozumiem ludzi co uważają się za ludzi, chociaż pod naciskiem, którego nie odczuwają, są sprowadzeni jak mrówki do funkcji, jakie wykonują.

Ze szczytu najwyższej wieży twierdzy ujrzałem, że nie trzeba żałować ani cierpienia, ani śmierci, która jest powrotem na łono Boga, ani nawet żałoby. Bo ten, co odszedł, jeśli czcimy jego pamięć, jest potężniejszy i bardziej obecny od żywych.

Płonie olbrzymi las; skoro możemy poświęcić parę szklanek wody, aby go ugasić – uczyńmy to!

Przeczucia na ogół zawodzą, ale sprawiają, że wydany rozkaz brzmi jak wyrok śmierci.

Długo medytowałem nad tym, czym jest pokój. Dają go tylko dzieci narodzone i żniwa dokonane i dom, w którym wreszcie zagościł ład. Daje go wieczność, w którą wracają rzeczy, gdy osiągną swoją pełnię.

Odkryłem wielką prawdę. A mianowicie, że ludzie zamieszkują i że sens rzeczy zmienia się dla nich w zależności od tego, jaki sens ma dom.

Człowiek nie jest tucznym bydlęciem i miłość jest dla niego ważniejsza niż pożytek. Nie można kochać domu, który nie ma swego oblicza i gdzie kroki nie znajdują swojego kierunku i sensu.

Ten, kto kocha posąg, nie kocha gliny ani cegły, ni brązu, tylko zamysł rzeźbiarza.