Nocny lot; Ziemia, planeta ludzi; Pilot wojenny

Zamknął za sobą drzwi. Szedł ulicą wśród nierozpoznawalnego nocnego tłumu, stawiając pierwsze kroki na drodze ku zwycięstwu.
Ona pozostała sama. Patrzyła ze smutkiem na kwiaty, na książki, na to zacisze domowe, które dla niego było już tylko - dnem morza.

Ze śmiercią człowieka umiera nieznany świat.

Nie rozumiem ludzi co uważają się za ludzi, chociaż pod naciskiem, którego nie odczuwają, są sprowadzeni jak mrówki do funkcji, jakie wykonują.

Płonie olbrzymi las; skoro możemy poświęcić parę szklanek wody, aby go ugasić – uczyńmy to!

Przeczucia na ogół zawodzą, ale sprawiają, że wydany rozkaz brzmi jak wyrok śmierci.

Ucieczka prowadziła zawsze donikąd.

Aby zdradzić, trzeba być za coś odpowiedzialnym, czymś kierować, na coś wpływać, coś wiedzieć. Tylko geniusze są dziś do tego zdolni. Dlaczego nie daje się zdrajcom odznaczeń?

Istnieje pewne podstawowe prawo: nie da się w jednej chwili zmienić zwyciężonych w zwycięzców.

Wojna nie jest zgodą na ryzyko. Ani na walkę. Bywa, że ten, kto walczy, najzwyczajniej w świecie godzi się na śmierć.

Nic i nigdy nie zastąpi straconego towarzysza. Nie można sobie stworzyć starych przyjaźni. Nie ma ceny skarb tylu wspomnień, tylu trudnych godzin przeżytych razem, tyle waśni, pojednań, porywów serca. Takie przyjaźnie nie są do odtworzenia.

Jesteśmy jak owi pielgrzymi, którzy nie czują się udręczeni wędrówką przez pustynię, choć brną przez nią resztkami sił, gdyż sercem przebywają już w świętym mieście.

Człowiek dla niego był surowym woskiem, który należało dopiero urobić. W to bierne tworzywo trzeba wlać ducha, tchnąć wolę. Nie chciał bynajmniej ujarzmiać ludzi surowością i czynić ich swoimi niewolnikami, lecz pragnął wynieść ich ponad nich samych.

Tych wszystkich ludzi kocham przecież i nie ich zwalczam. Zwalczam to, czego są ślepym narzędziem.

Absolutna doskonałość wynalazku graniczy więc z zatraceniem wynalazczości. I podobnie jak w narzędziu zaciera się powoli wszelki mechanizm zewnętrzny i bierzemy do ręki przedmiot już tak naturalny jak kamień ogładzony przez morze, tak i maszyna – co jest rzeczą przecież godną podziwu – w czasie używania pozwala zapomnieć o sobie.

Woda! (...) Jesteś największym bogactwem, jakie istnieje na świecie. Jesteś też najsubtelniejsza, ty, taka czysta, we wnętrznościach ziemi. Można umrzeć nad źródłem, które zawiera związki magnezu. Można umrzeć o dwa kroki od słonego jeziora. Można umrzeć mając dwa litry rosy z domieszką kilku soli. Bo ty nie dopuszczasz żadnych związków, nie tolerujesz żadnego zafałszowania, jesteś zazdrosnym bóstwem...

Wszyscy jesteśmy jak mali barbarzyńcy olśnieni nowymi zabawkami.

Nikt nie zrozumie świata, w którym żyjemy, jeżeli sam nie jest w nim zamknięty.

Za wiele jest na świecie tych, którym pozwala się spać.

Jakże szczęśliwe są kraje północne, którym pory roku układają w lecie legendę o śniegu, w zimie legendę o słońcu; jak smutne tropiki, gdzie w ciągłej łaźni nic się prawie nie zmienia; jakże szczęśliwa jest również Sahara, gdzie dzień i noc kołyszą ludzi od jednej nadziei do drugiej.

Chciałbym jednak zdążyć odebrać swoją zapłatę. Chciałbym mieć prawo do miłości. Chciałbym wiedzieć, za kogo umieram...