Człowiek przyjmuje poważne pozy, lecz w głębi serca waha się, wątpi, doznaje rozpaczy.
Utwór w zamiarze pocieszający przyjaciela, w wymiarze uniwersalnym opowiadający o miłości, przyjaźni, i nadziei.
Człowiek przyjmuje poważne pozy, lecz w głębi serca waha się, wątpi, doznaje rozpaczy.
Człowiek jest ożywiany przede wszystkim przez siły niewidzialne. Kieruje nim Duch.
Istota rzeczy najczęściej ukryta jest w tym, co pozornie mało ważne.
Jeśli zapraszam przyjaciela do stołu, proszę by usiadł, jeśli kuleje, nie wymagam by tańczył.
My zaś, pokłóceni o metody walki, zapominamy, że dążymy do jednego celu.
Jakże bezgłośne są prawdziwe cuda! Jak proste są najważniejsze wydarzenia!
Rzeczy istotne najczęściej nie mają ciężaru. Uśmiech często jest czymś istotnym.
Niezgodni w poglądach na metody, łatwo możemy zapomnieć, że zdążamy ku temu samemu celowi.