Cytaty Francuzów

Czytelnika nie można zniewalać, czytelnika się urzeka.

Można odkopać drewniane bożki i wskrzesić stare mity, które kiedyś w mniejszym lub większym stopniu dowiodły swojej użyteczności, można wskrzesić mistykę pangermanizmu albo cesarstwa rzymskiego. Można odurzyć Niemców świadomością, że są Niemcami i rodakami Beethovena. Można upoić tą myślą wszystkich Niemców aż do ostatniego pastucha świń. To z pewnością łatwiejsze niż zrobić z niego Beethovena.

Oceńcie postępowanie tego kapitana z Południa, który podczas wojny Rifu dowodził przyfrontowym posterunkiem znajdującym się między dwoma masywami górskimi zajętymi przez Maurów. Któregoś wieczoru przyjmował parlamentariuszy, którzy przybyli z masywu zachodniego. Pili właśnie - zgodnie ze zwyczajami - herbatę, kiedy wokół posterunku wybuchła strzelanina. To atakowały plemiona ze wschodniego masywu. Kapitanowi, który ich odprawiał, a sam miał iść walczyć, nieprzyjacielscy parlamentariusze odpowiedzieli: "Dziś jesteśmy twoimi gośćmi. Bóg nie pozwala, abyśmy ciebie opuścili w potrzebie..." Walcząc więc przy boku jego żołnierzy ocalili posterunek, po czym wspięli się znów do swojego orlego gniazda.
Ale w przeddzień ataku, który z kolei przygotowali przeciw niemu, wysyłają do kapitana swoich posłów.
- Pomogliśmy ci niedawno...
- Tak, to prawda...
- Wystrzelaliśmy w twojej obronie trzysta nabojów...
- To prawda.
- Powinieneś nam je zwrócić.
I kapitan, wielki pan, nie może wykorzystać przewagi, jaką by mu dała ich szlachetnośc. Zwraca naboje, które będą użyte przeciw niemu.

Ludzie nie mają dziś czasu by dobrze cokolwiek poznać. Kupują gotowe rzeczy w sklepie. Ale ponieważ przyjaciół nie można kupić w sklepie, więc nie maja przyjaciół.

Byle podmuch wiatru może zgasić lampę.

- Byłoby lepiej, gdybyś wracał stale o tej samej porze - rzekł Lis. – Jeśli będziesz przychodził przykładowo o czwartej po południu, zacznę być szczęśliwy już od trzeciej. Im będzie robiło się później, tym będę szczęśliwszy. O czwartej będę niespokojny i zacznę się wiercić, odkryję cenę, jaką należy zapłacić za szczęście! A jeżeli będziesz przychodził o byle jakich porach, nigdy nie będę wiedział, o której godzinie przygotować moje serce. Należy przestrzegać pewnych rytuałów.

Jestem bliskie tojtnięcia od fefrów.

Śmierć również umie być łagodna i cicha, skoro należy do porządku rzeczy.

Ziemia nie jest byle jaką planetą. liczy sobie stu jedenastu królów (nie pomijając oczywiście królów murzyńskich), siedem tysięcy geografów, dziewięćset tysięcy bankierów, siedem i pół miliona pijaków, trzysta jedenaście milionów próżnych - krótko mówiąc: około dwóch miliardów dorosłych.

Tym człowiekiem pogardziliby wszyscy, i Król, i Próżny, i Pijak, i Bankier. Mimo to on jeden nie wydaje mi się śmieszny, A to prawdopodobnie dlatego, że nie zajmuje się tylko sobą.

Kolce nie służą do niczego. To tylko złośliwość kwiatów.

Kwiatów nie trzeba nigdy słuchać. Trzeba na nie patrzeć i je wąchać. Moja róża pachniała na całą planetę, ale ja nie umiałem się tym cieszyć. Ta wzmianka o pazurach, która tak mnie rozdrażniła, miała mnie rozczulić...

Jeśli ktoś kocha różę jedną, jedyną na świecie, bo drugiej takiej nie ma wśród milionów gwiazd, to wystarczy, by na nią spojrzał, a już jest szczęśliwy. Mówi sobie: ''Gdzieś tam jest moja róża...''.Ale jeśli baranek zje taką różę, to dla tego kogoś będzie tak, jakby nagle zgasły wszystkie gwiazdy!

Kiedy tajemniczy nakaz działa zbyt mocno, nie sposób mu się oprzeć.

Musisz być odpowiedzialny za to co oswoiłeś.

Nakazuję też, aby każdy dom miał takie serce bijące, tak aby można było zbliżać się lub oddalać od jakiegoś punktu, aby można było wychodzić i wracać. W przeciwnym razie człowiek jest nigdzie. A nie na tym polega wolność, aby nie być wcale.

Nie zastanawiałem się nad tym, czy wielkie słowa polityków, które zasiały w tobie to ziarno, były szczere czy też nieszczere, logiczne czy bezsensowne. Jeżeli przyjęły się w tobie, tak jak nasiona przyjmują się w glebie, to znaczy, że odpowiadały twoim wewnętrznym potrzebom. Ty sam jesteś tu sędzią. Tylko ziemia potrafi ocenić wartość ziarna.

Człowiek przede wszystkim dąży do tego, aby być intensywniej sobą

Życie jest dla niego zamglonym widowiskiem. Ale czym jest widowisko? Niepożywnym pokarmem. Żyć można tylko tym, co się przetwarza. Nie daje życia to, co jest złożone w człowieku jak w magazynie.

Bo potrzebna jest wam przestrzeń i tylko język potrafi tę potrzebę zaspokoić.