Cytaty Francuzów

Nikt nie zrozumie świata, w którym żyjemy, jeżeli sam nie jest w nim zamknięty.

Inżynier wie, że osiągnął doskonałość nie wtedy, kiedy nie można nic już dodać, ale kiedy nie można nic już zabrać.

Za wiele jest na świecie tych, którym pozwala się spać.

Jakże szczęśliwe są kraje północne, którym pory roku układają w lecie legendę o śniegu, w zimie legendę o słońcu; jak smutne tropiki, gdzie w ciągłej łaźni nic się prawie nie zmienia; jakże szczęśliwa jest również Sahara, gdzie dzień i noc kołyszą ludzi od jednej nadziei do drugiej.

Chciałbym jednak zdążyć odebrać swoją zapłatę. Chciałbym mieć prawo do miłości. Chciałbym wiedzieć, za kogo umieram...

To za czym gonicie w sobie samych, umiera.

Z dziewczyny stać się kobietą to sprawa poważna.

O świcie niektóre knajpy już się otwierają...Zasiądziemy przy stole w absolutnym bezpieczeństwie, i nad chrupiącymi rogalikami i kawą z mlekiem będziemy się śmiali z minionej nocy. Otrzymamy ten poranek w podarunku od życia. (...) Dla mnie radość życia koncentrowała się w tym pierwszym łyku wonnym i parzącym, w tej mieszaninie mleka, kawy i zboża, poprzez którą zespalamy się ze spokojnymi pastwiskami, egzotycznymi plantacjami i żniwami, z całą ziemią. Wśród tylu gwiazd tylko jedna mogła przygotować i ofiarować nam ten wonny kubek rannego posiłku.

Skoro inni dali sobie z tym radę, można sobie dać z tym radę.

Doświadczenie rodzi prawa, nigdy znajomość praw nie poprzedza doświadczenia.

Mógłby jeszcze walczyć, próbować szczęścia - bo żadne fatum nie istnieje z zewnątrz.
Fatum jest tylko w nas - przychodzi chwila, kiedy się poznaje własną niemoc. Wtedy błędy pociągają nas ku sobie jak otchłań.
I w tej to chwili nad jego głową, w rozdarciu chmur, błysnęło kilka gwiazd - niby śmiertelna przynęta na dnie pułapki. Zdał sobie sprawę z tego, że była to istotnie pułapka: leci się wzwyż ku gwiazdom, które migną w szczelinie chmur, a potem nie można już się zniżyć i pozostaje się tam na zawsze...Ale głód światła był tak nieodparty, że zaczął się wznosić.

Kto przede wszystkim kocha miłość nadchodzącą, nie pozna, czym jest spotkanie.

Gniew nie oślepia: on rodzi się ze ślepoty.

Nikt jednak nie chciał mu uwieżyć, ponieważ miał bardzo dziwne ubranie. Tacy bowiem są dorośli ludzie.

Jeśli zapraszam przyjaciela do stołu, proszę by usiadł, jeśli kuleje, nie wymagam by tańczył.

My zaś, pokłóceni o metody walki, zapominamy, że dążymy do jednego celu.

Prawdziwa radość to radość przeżywana wspólnie.

Zbudować pokój to zbudować szopę tak wielką, żeby mogło w niej sypiać całe stado. Pałac tak wielki, żeby się w nim spotkali wszyscy ludzie i żeby pomieścili w nim cały swój dobytek.

Człowiek chciał posiadać. I posiada. Czy jest teraz szczęśliwy?

Bo człowiek to z pewnością umiejętność kochania, ale i umiejętność cierpienia zarazem.