Cytaty Francuzów

Lalka - to przemożna potrzeba, a zarazem jeden z najbardziej uroczych instynktów małych dziewczynek. Troszczyć się o kogoś, okrywać, stroić, ubierać, rozbierać, ubierać na nowo, pouczać, łajać nieco, kołysać, pieścić, usypiać, wyobrażać sobie, że "coś" jest "kimś" - w tym zawiera się cała przyszłość kobiety. Tak marząc i szczebiocząc, robiąc wyprawki i pieluszki, szyjąc sukieneczki, staniczki i kaftaniki, dziecko staje się dziewczynką, dziewczynka staje się młodą dziewczyną, młoda dziewczyna - kobietą. Ostatnia lalka zamienia się w pierwsze dziecko.

Mój drogi, robisz wrażenie kogoś, kto mieszka na Księżycu - królestwo marzenia, prowincja ułudy, stolica bańka mydlana.

Poza wojnami wyzwoleńczymi, wszystko czego dokonują armie, dokonują pod przemocą. Wskazują na to słowa: "Bierne posłuszeństwo". Armia jest przedziwnym i mistrzowskim tworem, którego siła wynika z ogromu bezsilności. W ten sposób tłumaczy się wojna podjęta przez ludzkość przeciwko ludzkości i wbrew ludzkości (...) Burbonowie popełnili niebezpieczną pomyłkę biorąc posłuszeństwo żołnierza za zgodę narodu. Taka wiara gubi trony. Nie należy zasypiać, ani w cieniu "drzewa śmierci", ani w cieniu armii.

Jak najmniej grzeszyć - oto ludzkie prawo. Nie grzeszyć wcale - to marzenie anioła.

Nie wymagajcie logiki od namiętności.

Zapewne, świetna jest odpowiedź chłopa, którą przytaczamy: "Wasza żona umarła po długiej chorobie, dlaczegoście nie wezwali lekarza?" - "A bo to, proszę łaski pana - my, prości ludzie, umieramy sami".

Serce ludzkie (...) może pomieścić tylko pewną ilość rozpaczy. Kiedy gąbka nasiąknie, choćby całe morze po niej przepłynęło, ani jedna łza więcej nie przeniknie do środka.

A otóż zauważyliśmy, że sędziowie tak sie na ogół urządzają, by dzień ich roków był również dniem ich złego humoru po to, by móc wygodnie wyładować go na kimś w imieniu króla, prawa i sprawiedliwości.

Zrywanie ponurych powiązań z przeszłością to bolesna praca.

Od jedenastu lat był studentem. Obwąchiwał prawo, ale go nie studiował.

Lecz, wielebny ojcze, spędzać życie to nie dosyć jeszcze, trzeba na nie zarabiać.

Niejeden młodzieniec, nikomu nie znany, bez nazwiska, bez urodzenia, bez majątku, jest marmurową kolumną podtrzymującą świątynię wzniosłych uczuć i wzniosłych idei i niejeden człowiek światowy, zadowolony z siebie, zamożny, strojny w lśniące trzewiki i błyskotliwe słówka, widziany nie od zewnątrz, lecz od wewnątrz - to jest od tej strony, którą chowa dla kobiety - okazuje się głupim klocem, pełnym utajonych namiętności, brutalnych, wszetecznych i plugawych - słupem przy karczmie.

Dręczyło go także to, że musiał myśleć. Zmuszała go do tego sama gwałtowność sprzecznych wzruszeń. Myślenie - rzecz zupełnie dlań obca - sprawiało mu dotkliwy ból." - Javert

A śmiech - to zapomnienie.
Ten, co rozdaje zapomnienie, jest wielkim dobroczyńcą ludzkości.

Melancholia to szczęście bycia smutnym.

Bóg kryje się we wszystkim, lecz wszystko kryje nam Boga. Rzeczy są czarne, ludzie nieprzejrzyści. Kochać kogoś - to uczynić go przejrzystym.

Ktokolwiek żył samotnie wie do jakiego stopnia monolog leży w naturze ludzkiej. Słowo zamknięte wewnątrz gryzie; przemawianie do przestrzeni daje mu ujście.

Kiedy oczy jej zamykały się, kiedy zanikało w niej czucie, wydało jej się jeszcze, jakby ogień przypalił jej wargi; spadł na nie pocałunek gorętszy niż czerwone katowskie żelazo.

Szczęśliwe zakończenie wielkich przedsięwzięć zawdzięcza człowiek po trosze losowi, a po trosze przebiegłości.

Święci byli jego przyjaciółmi i błogosławili go, monstra były jego przyjaciółmi i strzegły go.