Cytaty Francuzów

Nie wystarcza być szczęśliwym, trzeba być zadowolonym z siebie.

Pociąga nas zwykle to, czego brak nam samym.

Pewnego ranka, budząc się, zobaczyła na oknie dwa naczynia pełne kwiatów. Jedno było kryształowe, piękne i błyszczące, ale pęknięte. Woda, którą je napełniono, wyciekła i kwiaty w nim zwiędły. Drugim był gliniany garnek, zwykły, niepozorny, ale nie przeciekał i kwiaty, które w nim stały, były świeże i czerwone. Nie wiem, czy naumyślnie Esmeralda wybrała zwiędły bukiet i prze cały dzień nosiła go na piersi.

Nie lękajmy się nigdy złodziei ani morderców. To niebezpieczeństwa zewnętrzne, niebezpieczeństwa błahe. Lękajmy się samych siebie.[...] Prawdziwie wielkie niebezpieczeństwa są wewnątrz nas.

Albowiem tam, gdzie już nie ma nadziei, pozostaje jeszcze śpiew

Phoebus de Châteaupers również skończył tragicznie - ożenił się.

Od jednej kropli wina cała szklanka wody różowieje

Stawał się więc [Frollo] coraz bardziej uczony, a zarazem - naturalnym biegiem rzeczy - coraz bardziej surowy jako ksiądz, coraz bardziej smutny jako człowiek.

Wystarczy zadać sobie trochę trudu, by pokrzywa stała się użyteczną; zaniedbana staje się szkodliwą. Wtedy ją niszczymy. Iluż jest ludzi podobnych pokrzywie! - Po chwili milczenia dodał: - Zapamiętajcie sobie, moi drodzy, nie ma złych roślin i nie ma złych ludzi. Są tylko źli ogrodnicy.

Pozostać w raju i być w nim szatanem? Wrócić do piekła i stać się tam aniołem?

O, jakże pusty jest głos nauki, kiedy się o nią rozpaczliwie uderza głową pełną namiętności.

Ten upiór - przeszłość - skłonny jest do fałszowania swego paszportu. Zdajmy sobie sprawę z zasadzki. Strzeżmy się. Przeszłość ma oblicze - zabobon; i maskę - hipokryzję. Rozpoznajmy twarz i zerwijmy maskę.

Każdemu z nas zdarzyło się, że dręczony strasznymi przypuszczeniami postawił pytanie, a potem zasłaniał sobie uszy, żeby nie słyszeć odpowiedzi.

Wielka to rzecz - być kochanym! Większa jeszcze - kochać!

Winny jest nie ten co grzeszy, lecz ten, co szerzy ciemnotę.

Człowiek, który w kieszeni swojej nie czuje najmniejszego nawet ciężaru sakiewki, śmiało wkracza w każdą przygodę.

Rzadkie widywanie ludzi pozwala przypisywać im wszystkie możliwe doskonałości.

Błędy kobiet, dzieci, sług, ludzi słabych, biednych i ciemnych (...) są błędami mężów, ojców, zwierzchników, ludzi silnych, bogatych i wykształconych.

Rzecz piękna równie jest potrzebna jak rzecz użyteczna. Może nawet i więcej.

My wszyscy mamy jakieś kochanki, które robią z nas ludzi szalonych, czyli odważnych. Kiedy człowiek jest zakochany jak tygrys, łatwo mu się bić jak lew. To swego rodzaju odwet za pociski miłości, którymi rażą nas panie gryzetki. Roland zginął na złość Angelice.