Cytaty Anglików

Tak już głęboko we krwi ludzkiej brodzę,
Że równie ciężko w tył kroki odwodzić,
Jak już do brzegu drugiego przebrodzić.

Życie me jest więc w ręku mego wroga.

Działanie oka gasi noc w swym mroku,
Lecz zwraca uchu, co zabrała oku.
I za to, z czego jeden zmysł wyzuto,
Drugi opłatę otrzymuje sutą

Kto wszystko zamyka, nic mu nie umyka.
Z przysłowia starego prawda ta wynika.

Miłość to opar westchnienia: ulotny,
Lecz ciężki, płomień spojrzenia: zalotny,
Ale palący, morze łez: choć czyste, Jednak bezdenne. Miłość jest zaiste
Dławiącą żółcią i zbawczym balsamem,
Jest metodycznym szałem - wciąż tym samym
I wciąż rosnącym.

Piękna kobieta to raj dla oczu, piekło dla duszy i czyściec dla kieszeni.

Tego nie mogę, czego zrobić nie chcę.

Bywa, że cnota pozorna jest grzechem,
A pozór grzechu ma zamiar cnotliwy
I choć czyn grzeszny, lecz koniec szczęśliwy.

Prawdą oddycha konających mowa.

od nas samych zależy być takimi lub owymi.
nasze jestestwo jest ogrodem, a nasza wola ogrodnikiem.
(...) zapuszczać go niedbale lub skrzętnie uprawiać:
możność ku temu i środki odpowiednie leżą w woli naszej.

Albowiem wszystkie rzeczy tego świata
Wolimy ścigać niż się nimi sycić.

Życie jest jedynie przelotnym cieniem; żałosnym aktorem, co przez godzinę puszy się i miota na scenie, po czym znika; opowieścią idioty, pełną wrzasku wściekłości, a nie znaczącą nic.

O fatalna Pomyłko, córko Melancholii - czemu łudzisz najlepsze umysły pozorem nie istniejących rzeczy?
[akt V, scena III]

- Więc każdego, kto łamie przysięgę, trzeba powiesić?
- Każdego.
- A kto ma ich wieszać?
- Jak to kto? Ludzie uczciwi.
- To widocznie kłamcy i krzywoprzysięzcy są bardzo głupi, bo przecież tylu ich jest, że wszystkich uczciwych mogliby pobić i powywieszać.

Co znaczy twoja mowa, nie pojmuję | Twych słów, pojmuję tylko jakąś wściekłość | W tych słowach.

W życiu należy mieć dwie niezłomne zasady: Ostatnim być do bitki, pierwszym do biesiady.

Grzech wznosi jednych, innych cnota traci: Jeden bezkarnie ciągle grzeszyć może, inny grzech jeden gardłem swoim płaci.

O, daj mi człowieka,
nie będącego żądz swym niewolnikiem.

Jak przyczyna jego nie zna granic,
Tak smutek ten nie ma końca.

Kto lepsze goni, często w gorsze wpadnie.